|
عمر
گل |
|
| |
|
|
|
ز نخوت، بر گلي
خنديد بسيار
|
سحرگه،
غنچه اي در طرف گلزار
|
|
|
بهار و باغ را فصل
جواني است |
كه، اي پژمرده،
روز كامراني است |
|
|
بدين رنگ و صفا،
بي رنگ بودن |
نشايد در چمن،
دلتنگ بودن |
|
|
چو نور صبحگاهي در
بهاران |
نشاط آرد هواي
مرغزاران |
|
|
به رنگ و جلوه و خوبي،
چو ما باش |
تو نيز آمده نشو و نما
باش |
|
|
چرا گشتيم ما زيبا،
شما زشت |
اگر ما هر دو را يك
باغبان كشت |
|
|
چرا گشتيم ما زيبا،
شما زشت |
بيفروز از فروغ كشت |
|
|
مكاه، اي دوست،
قدر خويشتن را |
بيفروز از فروغ خود،
چمن را |
|
|
نماند جاودان
شاداب و خندان |
بگفتا، هيچ كل در
طرف بستان |
|
|
صفايي، جلوه اي،
پاكيزه رويي |
مرا هم بود، روزي
رنگ و بويي |
|
|
من امروزم بدين
خواري، تو فردا |
سپهر، اين باغ بس
كرداست يغما |
|
|
چه شادي در صف
گلشن، چه ماتم |
چو گل يك لحظه
ماند، غنچه يك دم |
|
|
گل پژمرده، ديگر
بار نشكفت |
مرا بايد دگر ترك
چمن گفت |
|
| كه
ما را بايد اينك رخت بستن |
تو را خوش باد،
با خوبان نشستن |
|
|
ببند، ار زيركي،
دست قضا را |
مزن بيهوده
چندين طعنه ما را |
|
|
كند باد حوادث
واژگونت |
چو خواهد چرخ
يغماگر زبونت |
|
|
شود تاراج بادي
يا تگرگي |
به هر شاخي كه
رويد تازه برگي |
|
|
چو ماند، هيچ كس
قدرش نداند
|
گل آن خوشتر كه
جز روزي نماند |
|
|
گلي زيبا شدن، يك
لحظه ماندن
|
به هستي، خوش بود
دامن فشاندن |
|
|
نماند رنگ و بو،
چون رفت رخسار
|
گل خوشبوي را
گرم است بازار |
|
|
برو، هشيار كن
نورستگان را
|
تبه گرديد
فرصت،خستگان را |
|
|
چه جان بخشي، چو
باقي نيست جاني
|
چه نامن،
چون نماند از من نشاني |
|
|
شود هم در زمان
كودكي پير
|
كسي كش دايه
گيتي دهد شير |
|
|
ببايد خورد، گر شهد
است و گر خون
|
چو اين
پيمانه را ساقي است گردون |
|
|
شما را صفحه ديگر
گشودند
|
ارز آن دفتر
كه نام ما زدودند |
|
|
كه گل را زندگاني
دمي نيست
|
از اين
پژمردگي، ما را غمي نيست |
|
|
|
