|
صاف
و درد |
|
| |
|
|
|
كه ز ايام، دلت
زود آزرد
|
غنچه
اي گفت به پژمرده گلي
|
|
|
ز چه رو، كاستي و
گشتي خرد |
آب، افزون و بزرگ
است فضا |
|
|
نه فتاد و نه شكست
و نه فسرد |
زين همه سبزه و
گل، جز تو كسي |
|
|
نه چنان است كه
داند سترد |
گفت، زنگي كه در
آيينه ماست |
|
|
صاف خورديم و رسيديم
به درد |
دي، مي هستي ما صافي
بود |
|
|
بگرفتش ز من و بر تو
سپرد |
خيره نگرفت جهان، رونق
من |
|
|
باغبان فلكم سخت فشرد |
تا كند جاي براي تو
فراخ |
|
|
چه توان كرد، چو
مي بايد مرد |
چه توان گفت به يغماگر
دهر |
|
|
آن كه آورد تورا،
ما را برد |
تو بباغ آمدي و
ما رفتيم |
|
|
آنچه را ما
نشمرديم، شمرد |
اندرين دفتر
پيروزه، سپهر |
|
|
چه خبر داشت كه
خواهد پژمرد |
غنچه، تا آب و
هوا ديد شكفت |
|
|
همه كس باده ازين
ساغر خورد |
ساقي ميكده
دهر، قضاست |
|
|
|
