آرزوي مادر         

به عمري داشتي زرعي و كشتي

جهانديده كشاورزي به دشتي

دل از تيمار كار آسوده كردي

بوقت غلّه، خرمن توده كردي

كه تا از كاه مي شد گندمش پاك

ستمها مي كشيد از باد و از خاك

كه تا يك روز مي انباشت انبار

جفا از آب و گل ميديد بسيار

سخنها داشت با هر خاك و بادي

كه از سرما بخود لرزيد دهقان

سحرگاهي هوا شد سرد زانسان

شكست از تاك پيري شاخساري

پديد آورد خاشاكي و خاري

فرو زينه زد، آتش كرد روشن

نهاد آن هيمه را نزديك خرمن

چو آتش دود كرد و شعله سر داد

در اين خرمن مرا هم حاصلي هست

كه اي برداشته سود از يكي شصت

مبادا خانماني را بسوزي

نشايد كاتش اين جا بر فروزي

بسوزد گر كسي اين آشيانرا

اگر برقي بما زين آذر افتد

كه خواهم داشت روزي مرغكي چند

بسي جستم بشوق از حلقه و بند

هنوز اين لانه بي بانگ سرور است

هنوز آنساعت فرخنده دور است

مرا آموخت شوق انتظاري

ترا زين شاخ آنكو داد باري

به هر كامي كه پويي كامجويي است

كه بيم ناتوانيهاست جان را

تواني بخش، جان ناتوان را