|
تيمار
خوار |
|
| |
|
|
|
كه چه مي خواهي
ازين درياي شور
|
گفت
ماهيخوار با ماهي ز دور
|
|
|
اين نه راه زندگي،
راه فناست |
خردي و ضعف تو از
رنج شناست |
|
|
تا به سر گشته
باشي روز و شب |
اندرين آب گل
آلود، اي عجب |
|
|
در سراي عمر
تعميري كني |
وقت آن آمد كه
تدبيري كني |
|
|
صد هزاران شمع، روشن
كرده ايم |
ما بساط از فتنه ايمن
كرده ايم |
|
|
انده طوفان وسيل و باد
نيست |
هيچ گه ما را غم صياد
نيست |
|
|
بيني از انديشه خالي
عالمي |
گر بيايي در جوار ما
دمي |
|
|
غرق گردي در يم
احسان ما |
نيم روزي گر شوي مهمان
ما |
|
|
نه غم صبحي، نه
پرواي شبي |
نه تپيدن هست و
نه تاب و تبي |
|
|
رفتنت باشد
همان، مردن همان |
دامها بينم براه
تو نهان |
|
|
كه تو يك روزي
بسوزي در شرار |
تا به ها و شعله
ها در انتظار |
|
|
بايدت اندرز ما
آموختن |
گر نمي خواهي در
آتش سوختن |
|
|
بر نگردي جانب
دريا دگر |
گر سوي خشكي كني
با ما سفر |
|
| بشكني
اين عهد و پيوند قديم |
گر ببيني ان هوا
و آن نسيم |
|
|
تو به دست دوستي،
كنديش پوست |
گفت از ما با تو
هر كس گشت دوست |
|
|
با چه نيرو بر
هوي غالب شويم |
گر كه هر مطلوب
را طالب شويم |
|
|
تو نكردي چون
خريداران نگاه |
چشمه نور است اين
آب سياه |
|
|
بهر ماهي،
خوشتراز دريا كجاست |
خانه هر كس براي
او سزاست |
|
|
به كه از جور تو
مخون دل خوريم |
گر به جوي و بركه
لاي و گل خوريم |
|
|
پيش ماهي،
سيل وحشتناك نيست |
جنس ما را
نسبتي با خاك نيست |
|
|
خلقت ما را
چنين فرمودند |
آب و رنگ ما ز
آب افزوده اند |
|
|
زاتش بيداد،
خاكستر شويم |
گر ز سطح آب
بالاتر شويم |
|
|
مي نترسيديم
از طوفان و موج |
قرنها گشتيم
اين جا فوج فوج |
|
|
ترس جان،
آموزگار درسهاست |
ليك از بد
خواه. ما را ترسهاست |
|
|
از بديهاي
جهان ترسيده ايم |
بس كه بد كار
و جفاجو ديده ايم |
|
|
گردد از اين
درس، هر خردي بزرگ |
بره گان را
ترس مي بايد ز گرگ |
|
|
دعوت تو جز
بدانديشي نبود |
با عدوي خود،
مرا خويشي نبود |
|
|
تا بود چشمي،
چرا افتم به چاه |
تا بود پايي،
چرا مانم ز راه |
|
به كه با دست
تو در دام اوفتم |
گر به چنگ دام
ايام اوفتم |
|
|
بهتر است آن
شعله زين گرد و غبار |
گر به ديگ
اندر، بسوزم زار زار |
|
|
كي براي خير
خواهي آمدي |
تو براي صيد
ماهي آمدي |
|
|
گر به چشم
خويش بينم مرگ را |
از تو نستانم
نوا و برگ را |
|
|

|