|
تيره
بخت |
|
| |
|
|
|
كه مرا حادثه
بي مادر كرد
|
دختري
خرد، شكايت سر كرد
|
|
|
صحبت از رسم و ره
ديگر كرد |
ديگري آمد و در
خانه نشست |
|
|
جامه مادر من در
بر كرد |
موزه سرخ مرا دور
فكند |
|
|
خود گلوبند ز سيم
و زر كرد |
ياره و طوق زر من
بفروخت |
|
|
او به انگشت خود
انگشتر كرد |
سوخت انگشت من از آتش و
آب |
|
|
نام من، كودن و بي مشعر
كرد |
دختر خويش به مكتب
بسپرد |
|
|
روز و شب در دل من نشتر
كرد |
به سخن گفتن من خرده
گرفت |
|
|
او جفا و ستم
افزونتر كرد |
هر چه من خسته و كاهيده
شدم |
|
|
خنده ها با پسر و
دختر كرد |
اشك خونين مرا
ديد و همي |
|
|
هر دو را غرق زر و
زيور كرد |
هر دو را دوش به
مهماني برد |
|
|
ديده در دامن من
گوهر كرد |
آن گلوبند گهر را
چون ديد |
|
|
بوسه اش كار دو
صد خنجر كرد |
نزد من دختر خود
را بوسيد |
|
|
عيب جويش مرا
مضطر كرد |
عيب من گفت همي
نزد پدر |
|
| هر
گواهي كه در اين محضر كرد |
همه ناراستي و
تهمت بود |
|
|
كار او از همه كس
بهتر كرد |
هر كه بد كرد،
بدانديش سپهر |
|
|
دست بگرفت و به
كوي اندر كرد |
تا نبيند پدرم
روي مرا |
|
|
روزم آواره بام و
در كرد |
شب به جاروب و
رفويم بگماشت |
|
|
هر چه او گفت ز
من، باور كرد |
پدر از درد من
آگاه نشد |
|
|
كه به افتاده،
نظر كمتر كرد |
چرخ را عادت
ديرين اين بود |
|
|
چو يكي كشتي
بي لنگر كرد |
ماردم مرد و
مرا در يم دهر |
|
|
ز يكي صاعقه
خاكستر كرد |
آسمان، خرمن
اميد مرا |
|
|
كه چه خونابه
در اين ساغر كرد |
چه حكايت كنم
از ساقي بخت |
|
|
مرغ، پرواز
به بال و پر كرد |
ماردم بال و
پرم بود و شكست |
|
|
هر چه كرد اين
فلك اخضر كرد |
من، سيه روز
نبودم ز ازل |
|
|
|
