|
پيام
گل |
|
| |
|
|
|
كه رازي كه گويم
به بلبل بگويي
|
به آب
روان گفت گل كاز تو خواهم
|
|
|
بخاك ار در افتد،
غبارش بشويي |
پيام ار فرستد،
پيامش بياري |
|
|
كه فردا بيايي و
ما را ببويي |
بگويي كه ما را
بود ديده بر ره |
|
|
نيايي مرا، گر چه
عمري بجويي |
بگفتا به جوي آب
رفته نيايد |
|
|
باميد من هرگز اين ره
نپويي |
پيامي كه داري به پيك
دگر ده |
|
|
چو پژمرده گشتي تو،
ديگر نرويي |
من از جوي چون بگذرم بر
نگردم |
|
|
بخوان آن كسي را كه
مشتاق اويي |
بفردا چه مي افكني كار
امروز |
|
|
زبلبل خوشي و ز گل
خوبرويي |
بد انديشه گيتي به ناگه
بدزدد |
|
|
كه بي رنگ و بي
بوي، چون خاك كويي |
چو فردا شود،
ديگرت كس نبويد |
|
|
تو اندر دل باغ،
چون آرزويي |
دل از آرزو يك
نفس بود خرم |
|
|
تو مانند آبي كه
اكنون به جويي |
چو آب روان خوش
كن اين مرز و بگذر |
|
|
نماند است در روي
نيكو، نكويي |
نكو كار شو تا
تواني. كه دايم |
|
|
چو گردون گردان
كند تند خويي |
تو پاكيزه خو را
شكيبي نباشد |
|
| زياران
يكدل، كسي جز دورويي |
نبيند گه سختي و
تنگدستي |
|
|
|
