|
بي
آرزو |
|
| |
|
|
|
دران
خفتن، به او گنجي چنين گفت
|
به
غاري تيره، درويشي دمي خفت
|
|
|
مرا زين خاكدان
تيره بردار |
كه من گنجم، چو
خاكم پست مشمار |
|
|
كشيدن رنج و كردن
برد باري |
بس است اين انزوا
و خاكساري |
|
|
نهادن گوهر و
برداشتن سنگ |
شكستن خاطري در
سينه تنگ |
|
|
همايي را فكندن
استخواني |
فشردن در تني، پاكيزه
جاني |
|
|
به جاي آب و نان،
خونابه خوردن |
به نام زندگي هر لحظه
مردن |
|
|
شدن خاكستر و آتش
نهفتن |
بخ خشت آسودن و بر خاك
خفتن |
|
|
كه دادت آسمان. بي
رنج و گنجي |
تو را زين پس نخواهد بود
رنجي |
|
|
بخر پاتابه و
پيراهني چند |
ببر زين گوهر و
زر، دامني چند |
|
|
چراغي، موزه اي،
فرشي، قبايي |
براي خود مهيا كن
سرايي |
|
|
نخواهد بود غير
از محنت و رنج |
بگفت اي دوست، ما
را حاصل از گنج |
|
|
زر و گوهر چه يك
دامن چه يك مشت |
چو مي بايد فكند
اين پشته از پشت |
|
|
كه ما را نيست در
دل آرزويي |
تو را بهتر كه
جويد نام جويي |
|
| نيفتاد
آن كه مانند من افتاد |
مرا افتادگي
آزاد گي داد |
|
|
چه غم گرديو
گردون دست ما بست |
چو ما بستيم ديو
آز را دست |
|
|
نه اين گنجينه مي
خواهم، نه آن مار |
چو شد هر گنج را
ماري نگهدار |
|
|
كه دايم در كمين
عقل و جانند |
نهان در خانه دل
، رهزنانند |
|
|
گهي دزد از در
آيد، گه ز ديوار |
چو زرگرديد اندر
خانه بسيار |
|
|
نكردند اين گل پر
خار را بوي |
سبكساران سبك
رفتند از كوي |
|
|
چو هيچم
نيست، هيچ از كس نخواهم |
ز تن زان
كاستم كاز جان نكاهم |
|
|
عدوي نفس، در
زنجير خوشتر |
فسون ديو، بي
تأثير خوشتر |
|
|
كه ديناري به
دست و دامنم نيست |
هراس راه و
بيم رهزنم نيست |
|
|
|
