|
بهاي
نيكي |
|
| |
|
|
|
كه هنگام دعا ياد
آر ما را
|
بزرگي
داد يك درهم گدا را
|
|
|
نمي ارزيد اين بيع
و شرا را |
يكي خنديد و گفت
اين درهم خرد |
|
|
حجاب دل مكن روي و
ريا را |
روان پاك را آلوده
مپسند |
|
|
بران زين خانه،
نفس خودنما را |
مكن هرگز به طاعت
خودنمايي |
|
|
مطيع خويش كن حرص و هوي
را |
بزن دزدان راه عقل را
راه |
|
|
بهشت و نعمت ارض و سما
را |
چه دادي جز يكي درهم كه
خواهي |
|
|
كه گمراهي است راه،
اين پيشوا را |
مشو گر ره شناسي، پيرو
آز |
|
|
نبايد كشت، احسان
و عطا را |
نشايد خواست از درويش
پاداش |
|
|
چه رونق، باغ بي
رنگ و صفا را |
صفاي باغ هستي،
نيك كاري است |
|
|
بس است اميد
رحمت، پارسا را |
به نوميدي، در
شفقت گشودن |
|
|
كه نيكي خود سبب
گردد دعا را |
تو نيكي كن به
مسكين و تهي دست |
|
|
كه بخشي نور، بزم
بي ضيا را |
از آن بزمت چنين
كردند روشن |
|
|
كه گيري دست هر
بي دست و پا را |
از آن بازوت را
دادند نيرو |
|
| كه
بشناسي زهم درد و دوا را |
از آن معني پزشكت
كرد گردون |
|
|
نخستين فرض
بوداست اغنيا را |
مشو خودبين، كه
نيكي با فقيران |
|
|
چراغ دولت و گنج
غنا را |
زمحتاجان خبر
گير، اي كه داري |
|
|
نبايد داشت در دل
جز خدا را |
كوش، پروين، تا
به تاريكي نباشي رهسپار |
|
|
|
