|
بهاي
جواني |
|
| |
|
|
|
چو ديد جلوه
گلهاي بوستاني را
|
خميد
نرگس پژمرده اي ز انده و شرم
|
|
|
نهفته گفت بدو اين
غم نهاني را |
فكند بر گل خود
روي ديده اميد |
|
|
شدم نشانه بلاهاي
آسماني را |
كه بر نكرده سر از
خاك، در بسيط زمين |
|
|
نديده چشم كس اين
گونه ميهماني را |
مرا به سفره خالي
زمانه مهمان كرد |
|
|
كه تا دوا كند اين درد
ناگهاني را |
طبيب باد صبا را بگوي
از ره مهر |
|
|
چو كار نيست، چه تأثير
كارداني را |
ز كارداني ديروز من چه
سود امروز |
|
|
نديد ديده من روي
مهرباني را |
بچشم خيره ايام هر چه
خيره شدم |
|
|
زمانه در دلم
افكند بدگماني را |
من از صبا و چمن بدگمان
نمي گشتم |
|
|
خريده اند همه ملك
شادماني را |
چنان خوشند گل و
ارغوان كه پنداري |
|
|
نخوانده بود مگر
درس باغباني را |
شكستم نشد آگاه
باغبان قضا |
|
|
كه زر و سيم كليد
است كامراني را |
به من جواني خود
را بسيم و زر بفروش |
|
|
بسي بلندي و پستي
است زندگاني را |
جواب داد كه آيين
روزگار اين است |
|
|
كه از پيش
نفرستاد ناتواني را |
به كس نداد
توانايي اين سپهر بلند |
|
| نگفته
بهر تو اسرار باستاني را |
هنوز تازه رسيدي
و اوستاد فلك |
|
|
بخيره مي طلبي
عمر جاوداني را |
در آن مكان كه
جواني دمي و عمر شبي است |
|
|
بجز زمانه نداند
كس اين معاني را |
نهان بهر گل و هر
سبزه اي دو صد معني است |
|
|
برايگان برد اين
گنج رايگاني را |
ز گنج وقت، نوايي
ببر كه شبرو دهر |
|
|
خزان سيه كند آن
روي ارغواني را |
زرنگ سرخ گل
ارغوان مشو دلتنگ |
|
|
بدل كند
ارزاني اين گراني را |
گرانبهاست گل
اندر جمن ولي مشتاب |
|
|
بسي دريده
قباهاي پرنياني را |
زمانه برتن
ريحان و لاله و نسرين |
|
|
ز دزد خواسته
بوديم پاسباني را |
من و تو را
ببرد دزد چرخ پير، از آنك |
|
|
صبا
چه چاره كند باد مهرگاني را |
چمن چگونه
رهد ز آفت دي و بهمن |
|
|
بسيم
و زر كس نخريده است جواني را |
تو
زر و سيم نگهدار كاندرين
بازار |
|
|
|
