|
بنفشه |
|
| |
|
|
|
كه بي گه از چمن
آزرد و زود روي نهفت
|
بنفشه
صبحدم افسرد و باغبان گفتش
|
|
|
چرا كه زود فسرد
آن گلي كه زود شكفت |
جواب داد كه ما
زود رفتني بوديم |
|
|
تو خود مرا سحر از
طرف باغ خواهي رفت |
كنون شكسته و
هنگام شام، خاك رهم |
|
|
بروز طفليم از
روزگار پيري گفت |
غم شكستگيم نيست،
زآن كه دايه دهر |
|
|
هزار طاق پديد آرد از
پي يك جفت |
ز نرد زندگي ايمن مشو
كه طاسك بخت |
|
|
هزار قرن در آغوش خاك
بايد خفت |
به جرم يك دو صباحي
نشستن اندر باغ |
|
|
نخفت و شبرو ايام هر چه
هرچه گفت، شنفت |
خوش آن كسي كه چو گل،
يك دو شب به گلشن عمر |
|
|

|