|
|
| |
|
|
|
|
|
|
پروين
اعتصامي <
مجموعه
اشعار شاعران <
فرهنگ وادب |
|
|
|
|
|
اي مرغك |
|
| |
|
|
|
پرواز كن و
پريدن آموز
|
اي
مرغك خرد، زاشيانه
|
|
|
در باغ و چمن
چميدن آموز |
تا كي حركات
كودكانه |
|
|
رام از چه شدي،
رميدن آموز |
رام تو نمي شود
زمانه |
|
|
بر مردم چشم،ديدن
آموز |
منديش كه دام هست
يا نه |
|
|
هنگام شب، آرميدن آموز |
شو روز بفكر آب و دانه |
|
|
|
|
|
داني كه چسان شدست
آباد |
اين لانه ايمني كه
داري |
|
|
تا گشت چنين بلند
بنياد |
كردند هزار استواري |
|
|
دوريش ز دستبرد
صياد |
دادند
باوستادكاري |
|
|
وز عهد گذشتگان
كني ياد |
تا عمر تو با
خوشي گذاري |
|
|
آسايش كودكان
نوزاد |
يك روز، تو هم
پديد آري |
|
|
|
|
|
آرامگه دو
مرغ خرسند |
اين خانه پاك،
پيش از اين بود |
|
| يك
دل شده از دو عهد و پيوند |
كرده به گل
آشيانه اندود |
|
|
هم رنجبر و هم
آرزومند |
يك رنگ چه در
زيان چه در سود |
|
|
آورده پديد بيضه
اي چند |
از گردش روزگار
خشنود |
|
|
وين مادر بس
نهفته فرزند |
آن كي، پدر هزار
مقصود |
|
|
|
|
|
بنشيت براي
پاسباني |
گاهي نگران ببام
و روزن |
|
|
در فكرت قوت
زندگاني |
روزي بپريد
سوي گلشن |
|
|
آورد براي
سايباني |
خاشاك بسي ز
كوي و برزن |
|
|
آموخت حديث
مهرباني |
يك چند به
لانه كرد مسكن |
|
|
آن قدر نمود
جانفشاني |
آن قدر پرش
بريخت از تن |
|
|
|
|
|
در دامن
مهر پروراندت |
آن بيضه بهم
شكست و مادر |
|
|
زير پر
خويشتين نشاندت |
چون ديد ترا
ضعيف و بي پر |
|
|
تا دانه و
ميوه اي رساندت |
بس رفت بكوه و
دشت و كهسر |
|
|
بر بامك
آشيانه خواندت |
چون گشت هواي
دهر خوشتر |
|
|
از شاخه
بشاخه اي پراندت |
بسيار پريد
تا كه آخر |
|
|
|
|
|
از زحمت
حبس و فتنه دام |
داد آگهيت
چنانكه داني |
|
|
بي گاه مپر
ببرزن و بام |
آموخت همي كه
تا تواني |
|
|
سرمست براغ و
باغ مخرام |
هنگام بهار
زندگاني |
|
|
روز عمل و
زمان آرام |
كوشيد بسي كه
در نماني |
|
|
چون تجربه
يافتي سرانجام |
برد اين همه
رنج رايگاني |
|
|
رفت
و بتو واگذاشت اين كار |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
