|
از
يك غزل |
|
| |
|
|
|
سوز و گداز شمع و
من و دل اثر نداشت
|
بي روي دوست،دوش
شب ما سحر نداشت
|
|
|
ماه از حصار چرخ،
سر باختر نداشت |
مهر بلند، چهره ز
خاور نمي نمود |
|
|
فرصت گذشته بود و
مداوا ثمر نداشت |
آمد طبيب بر سر
بيمار خويش، ليك |
|
|
آن گه كه او ز
كالبدي بيشتر نداشت |
داني كه نوشداروي
سهراب كي رسيد |
|
|
باز دگر اميد رهايي
مگر نداشت |
دي، بلبلي گلي ز قفس
ديد و جان فشاند |
|
|
اين صيد تيره روز مگر
بال و پر نداشت |
بال و پري نزد چو بدام
اندر اوفتاد |
|
|
مي ديد شعله در سر و
پرواي سر نداشت |
پروانه جز بشوق در آتش
نمي گداخت |
|
|
كز جهل و
عُجب، گوش به پند پدر نداشت |
بشنو ز من، كه ناخلف
افتاد آن پسر |
|
|
در
مزروعي كه وقت عمل برزگر نداشت |
خرمن
نكرده توده كسي موسم درو |
|
|
درياي
ديده تا كه نگويي گهر نداشت |
من اشك
خويش را چو گهر پرورانده ام |
|
|
|
