|
ارزش
گوهر |
|
| |
|
|
|
ناگاه ديد دانه
لعلي به روزني
|
مرغي
نهاد روي بباغي ز خرمني
|
|
|
آري، نداشت جز هوس
چينه چيدني |
پنداشت چينه
ايست، بچالاكيش رُبود |
|
|
زينسانش آزمود! چه
نيك آزموني |
چون ديد هيچ نيست
فكندش بخاك و رفت |
|
|
روزي باين شكاف
فتادم ز گردني |
خواندش گهر به پيش
كه من لعل روشنم |
|
|
چون من نپرورانده گهر
هيچ معدني |
چون من نكرده جلوه گري
هيچ شاهدي |
|
|
گوهر چو سنگريزه نيفتد
به برزني |
ما را فكند حادثه اي،
ورنه هيچ گاه |
|
|
بيني هزار جلوه به
نظاره كردني |
با چشم عقل گر نگهي سوي
من كني |
|
|
افتاده و زبون شدم
از اوفتادني |
در چهره ام ببين چه
خوشيها و تابها ست |
|
|
بفروشمت اگر بخرد
كس، به ارزني |
خنديد مرغ و گفت
كه با اين فروغ و رنگ |
|
|
آن كو نداشت وقت
نگه، چشم روشني |
چون فرق دُرّ و
دانه تواند شناختن |
|
|
درس اديب را چه
كند طفل كودني |
در دهر بس كتاب و
دبستان بود، وليك |
|
|
ديو آدمي نگشت به
اندرز گفتني |
اهل مجاز را ز
حقيقت چه آگهي است |
|
|
خفّاش
را بديده چه دشتي، چه گلشني |
آن به كه مرغ صبح
زند خيمه در چمن |
|
|
عاقل
نخواست پاكي جان خوش از تني |
دانا
نجست پرتو گوهر ز مهره اي |
|
|
آن كس
كه نخ نكرده بيك عُمر سوزني |
پروين،
چگونه جامه تواند بريد و دوخت |
|
|
|
