|
احسان
بي ثمر |
|
| |
|
|
|
كاز قطره بهر گوش
تو آويزه ساختم
|
باريد
ابر بر گل پژمرده اي گفت
|
|
|
بگرفتم آب پاك ز
دريا و تاختم |
از بهر شستن رخ
پاكيزه ات ز گرد |
|
|
رخساره اي نماند،
ز گرما گداختم |
خنديد گل كه دير
شد اين بخشش و عطا |
|
|
با خاك خوي كردم و
با خار ساختم |
ناسازگاري از فلك
آمد، وگرنه من |
|
|
هر زير و بم كه گفت
قضا، من نواختم |
ننواخت هيچ گاه مرا،
گر چه بيدريغ |
|
|
كاز بهر
واژگون شدنش بر فراختم |
تا خيمه وجود من
افراشت بخت گفت |
|
|
كاز طاق و
جفت، آن چه مرا بود باختم |
ديگر ز نرد
هستيم اميد برد نيست |
|
|
من با
يكي نظاره، جهان را شناختم |
منظور و مقصدي
نشناسد بجز جفا |
|
|
|
