|
كوته
نظر |
|
| |
|
|
|
كاز چه پروانه ز
من بي خبر است
|
شمع
بگريست گه سوز و گداز
|
|
|
سوي هر برزن و
كويش گذر است |
به سوي من نگذشت،
آن كه همي |
|
|
عاشق آن است كه بي
پا و سر است |
به سرش، فكر دوصد
سود بود |
|
|
كه تو را چشم،
بايوان و در است |
گفت پروانه پر
سوخته اي |
|
|
روزم از روز تو، صد ره
بتر است |
من به پاي تو فكندم دل
و جان |
|
|
گر چه پيرايه پروانه،
پر است |
پر خود سوختم و دم نزدم |
|
|
سوختن، هيچ نگفتن، هنر
است |
كس ندانست كه من مي
سوزم |
|
|
تو كه بر آتش
خويشت نظر است |
آتش ما ز كجا خواهي ديد |
|
|
آن كه سر تا قدم،
اندر شرر است |
به شرار تو، چه
آب افشاند |
|
|
دگر از من چه
اميد دگر است |
با تو مي سوزم و
مي گردم خاك |
|
|
مهلت شمع ز شب تا
سحر است |
پر پروانه ز يك
شعله بسوخت |
|
|
هر نفس آتش من
بيشتر است |
سوي مرگ از تو
بسي پيشرفت |
|
|
صفت مردم كوته
نظر است |
خويشتن ديدن و از
خود گفتن |
|
|
|
