|
غرور
نيكبختان |
|
| |
|
|
|
همايون طالعي،
فرخنده رايي
|
ز دامي
ديد گنجشكي همايي
|
|
|
نه يك شب در قفس
بگرفته آرام |
نه پايش مانده
اندر حلقه دام |
|
|
نه بندي گشتن
آزادگان را |
نه ديده خواري
افتادگان را |
|
|
نه اندهيش بهر
آشيانه |
نه فكريش از براي
آب و دانه |
|
|
نه با صيادش افتاده سر
و كار |
نه غافل گشته هيچ از
رسم و رفتار |
|
|
نه سنگ فتنه،
اندامش شكسته |
نه تيري بر پر و بالش
نشسته |
|
|
كه اي اقبال بخش تند
پرواز |
بكرد آن صيد مسكين،
ناله آغاز |
|
|
خمار من نگر،
بگذار مستي |
مرا بين و رها كن خود
پرستي |
|
|
كه مي نتوانم از
دل كرد فرياد |
چنان در بند سختم
بسته صياد |
|
|
كه نشناسم صباح
روشن از شام |
چنان تيره است در
چشم من اين دام |
|
|
كه گويي بسته ام
در حصني از سنگ |
چنان دلتنگم از
اين محبس تنگ |
|
|
نه كار آگاهي از
دام جستن |
نه دارم دست دام
از هم گسستن |
|
|
شده ژوليده ز
انده. پر و بالم |
مشوش گشته از
محنت، خيالم |
|
| بخون
آغشته ام، از پنجه تا پر |
غبار آلوده ام،
از پاي تا سر |
|
|
به تدبيري ز پايم
بند بگشاي |
ز اوج آسمان،
لختي فرود آي |
|
|
كجا با تيره
روزان آشناييم |
بگفت، اي پست
طالع، ما هماييم |
|
|
پريشان صيد، باز
آواز دادش |
سحرگه، چون گذر
زان ره فتادش |
|
|
در اين بيچارگي،
درياب ما را
|
كه، اي پيرو شده
آز و هوي را |
|
|
كه گردم كشته تا
پايان امروز
|
از آن مي ترسم،
اي يار دلفروز |
|
|
به مانند تو در
گردون پريدن
|
مرا هم هست
اميد رهيدن |
|
|
ز كوي و بام، چيدن
دانه اي چند
|
نشستن در
درون خانه، خرسند |
|
|
توانم جست از بامي
به بامي
|
چو كبكان، گر
نتوانم خرامي |
|
|
توانم كرد كوته جست
و خيزي
|
ندانم گر چه
با شاهين ستيزي |
|
|
توانم برد خاشاكي
به منقار
|
توانم خفت بر
شاخي به گلزار |
|
|
نه وقت كار، هنگام
فراغ است
|
بگفت اكنون
زمان سير باغ است |
|
|
بيامد طاير دولت
دگر بار
|
چو روزي و شبي
بگذشت زين كار |
|
|
گشوده پر براي
سايباني
|
خريده دل
براي مهرباني |
|
|
شده آماده بهر چاره
سازي
|
فرامش كرده
آن گردن فرازي |
|
|
پراكنده به هر
سويي، پري ديد
|
ز برق آرزو.
خاكستري ديد |
|
|
هوسها جملگي بر باد
رفته
|
بناي شوق را
بنياد رفته |
|
|
گسسته رشته هاي
محكم دام
|
رسيده آن سيه
كاري به انجام |
|
|
كه برهاني غريقي را
ز غرقاب
|
از آن كشتيت
افتادست در آب |
|
|
كه بفروزي چراغ
تيره روزان
|
از آنت هست
چشم دل، فروزان |
|
|
كه بر گلهاي باغ
افكند سايه
|
به گلشن، سرو
ازان بفراشت پايه |
|
|
بترس از روزگار
ناتواني
|
بپرس از
ناتوانان تا تواني |
|
|
كه بخشد نور بر آبي
و خاكي
|
ز مهر، آموز
رسم تابناكي |
|
|
نوايي داد تا برگ و
نوا داشت
|
نكوكار آن كه
همراهي روا داشت |
|
|
به نيكي، پارگيها
را رفو كرد
|
خوش آن كاو
گمرهي را جستجو كرد |
|
|
مبادا بر تو گردون
تابد ابروي
|
متاب،اي
دوست. بر بيچارگان روي |
|
|
چو خير كس نمي
خواهيم ، پستيم
|
اگر بر دامن
كيوان نشستيم |
|
|

|