آتش دل

كه هر كه در صف باغ است صاحب هنري است

به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحر

شكوفه را ز خزان و ز مهرگان خبري است

بنفشه مژده نوروز مي دهد ما را

بهر رخي كه در اين منظر است زيب و فري است

بجز رخ تو كه زيب و فرش ز خون دل است

در اين صحيفه ز من نيز نقشي و اثري است

جواب داد كه من نيز صاحب هنرم

هماره بر سرم از جور آسمان شرري است

ميان آتشم و هيچ كه نمي سوزم

هر آن كه در ره هستي است در ره خطري است

علامت خطر است اين قباي خون آلود

به دست رهزن گيتي هماره نيشتري است

بريخت خون من و نوبت تو نيز رسد

ولي ميان ز شب تا سحرگهان اگري است

خوش است اگر گل امروز خوش بود فردا

كه تا ز پاي نيفتيم، تا كه پا و سري است

از آن،‌زمانه به ما ايستادگي آموخت

ز خوب و زشت چه منظور، هر كه را نظري است

يكي نظر به گل افكند و ديگري بگياه

صبا صباست، بهر سبزه و گلش گذري است

نه هر نسيم كه اين جا است بر تو مي گذرد

كه گل به طرف چمن هر چه هست عشوه گري است

ميان لاله و نرگس چه فرق، هر دو خوشند

بفقر خلق چه خندي، تو را كه سيم و زري است

تو غرق سيم و زر و من ز خون دل رنگين

ز آب چشمه و باران نمي شود خاموش

سخن حديث دگر، كار قصه دگري است

كه آتشي كه در اين جاست آتش جگري است

بدان دليل كه مهمان شامي و سحري است

گل از بساط چمن تنگدل نخواهد رفت

هنوز آن چه تو را مي نمايد آستري است

تو روي سخت قضا و قدر نديدستي

كه كار زندگي لاله كار مختصري است

از آن، دراز نكردم سخن در اين معني

كه عمر بي ثمر نيك، عمر بي ثمري است

خوش آنكه نام نكويي به يادگار گذاشت

اگر چه نام نشانيش نيست، ناموري است

كسي كه در طلب نام نيك رنج كشيد