| |
| |
|
|
|
|
|
|
|
احوال
ليلي |
|
|
|
|
|
|
|
|
سر
دفتر آيت نكويي
|
|
|
|
شاهنشه
ملك خوبرويي
|
|
|
|
فهرست
جمال هفت پرگار
|
|
|
|
از
هفت خليفه جامگي خوار
|
|
|
|
رشك
رخِ ماه آسماني
|
|
|
|
رنجِ
دل سرو بوستاني
|
|
|
|
محراب
نماز بُت پرستان
|
|
|
|
قنديلِ
سراي و سرو بستان
|
|
|
|
|
همخوابه
عشق و همسرناز
|
|
|
|
|
هم
خازن و هم خزينه پرداز
|
|
|
|
|
پيرايه
گر پرند پوشان
|
|
|
|
|
سرمايه
ده شكر فروشان
|
|
|
|
|
دلبند
هزار دُرّ مكنون
|
|
|
|
|
زنجير
بر هزار مجنون
|
|
|
|
|
ليلي
كه به خوبي آيتي بود
|
|
|
|
|
وانگشت
كش ولايتي بود
|
|
|
|
|
سيراب
گلش پياله در دست
|
|
|
|
|
از
غنچه نوبري برون جست
|
|
|
|
|
سرو
سهي اش كشيده تر شد
|
|
|
|
|
ميگون
رطبش رسيده تر شد
|
|
|
|
|
مي
رست به باغ دلفروزي
|
|
|
|
مي
كرد به غمزه خلق سوزي
|
|
|
|
از
جادويي كه در نظر داشت
|
|
|
|
صد
ملك به نيم غمزه برداشت
|
|
|
|
مي
كرد به وقت غمزه سازي
|
|
|
|
بر
تازي و تُرك تركتازي
|
|
|
|
صيدي
زكمند او نمي رست
|
|
|
|
غمزش
بگرفت و زلف مي بست
|
|
|
|
|
از
آهوي چشم نافه وارش
|
|
|
|
|
هم
نافه هم آهوان شكارش
|
|
|
|
|
وز
حلقه زلف وقت نخجير
|
|
|
|
|
بر
گردن شير بست زنجير
|
|
|
|
|
ازچهره
گل از لب، انگبين كرد
|
|
|
|
|
كان
ديد طبرزد آفرين كرد
|
|
|
|
|
دلداده
هزار نازنينش
|
|
|
|
|
در
آرزوي گل انگبينش
|
|
|
|
|
زلفش
ره بوسه خواه مي رفت
|
|
|
|
|
من
گانش خدا دهاد مي گفت
|
|
|
|
|
برده
به دو رخ ز ماه پيشي
|
|
|
|
|
گل
را دو پياده داده بيشي
|
|
|
|
|
قدش
چو كشيده زاد سروي
|
|
|
|
|
رويش
چو به سرو بر، تذروي
|
|
|
|
|
لبهاش
كه خنده بر شكر زد
|
|
|
|
|
انگشت
كشيده بر طبر زد
|
|
|
|
|
لعلش
كه حديث بوس مي كرد
|
|
|
|
بر
تنگ شكر فسوس ميكرد
|
|
|
|
چاه
زنخش كه سرگشاده
|
|
|
|
صد
دل به غلط در اوفتاده
|
|
|
|
زلفش
رسني فكنده در راه
|
|
|
|
تا
هر كه فتد برآرد از چاه
|
|
|
|
بااين
همه ناز و دلستاني
|
|
|
|
خون
شد جگرش ز مهرباني
|
|
|
|
|
در
پرده كه راه بود بسته
|
|
|
|
|
مي
بود چو پرده بر شكسته
|
|
|
|
|
مي
رفت نهفته بر سر بام
|
|
|
|
|
نظّاره
كنان زصبح تا شام
|
|
|
|
|
تا
مجنون را چگونه بيند
|
|
|
|
|
با
او نفسي كجا نشيند
|
|
|
|
|
او
را به كدام ديده جويد
|
|
|
|
|
بااو
غم دل چگونه گويد
|
|
|
|
|
از
بيم رقيب و ترس بدخواه
|
|
|
|
|
پوشيده
به نيمشب زدي آه
|
|
|
|
|
چون
شمع به زهر خنده مي زيست
|
|
|
|
|
شيرين
خنديد و تلخ بگريست
|
|
|
|
|
گل
را به سرشك مي خراشيد
|
|
|
|
|
وز
چوب رفيق مي تراشيد
|
|
|
|
|
مي
سوخت به آتش جدايي
|
|
|
|
نه
دود در او نه روشنايي
|
|
|
|
جز
سايه نبود پرده دارش
|
|
|
|
جز
پرده كسي نه غمگسارش
|
|
|
|
از
بس كه به سايه راز مي گفت
|
|
|
|
همسايه
او به شب نمي خفت
|
|
|
|
مي
خورد غمي به زير پرده
|
|
|
|
غم
خورده ورا و غم نخورده
|
|
|
|
در
گوش نهاده حلقه زر
|
|
|
|
|
چون
حلقه نهاده گوش بر در
|
|
|
|
|
با
حلقه به گوش كس نينداخت
|
|
|
|
|
در
جستن نور چشمه ماه
|
|
|
|
|
چون
چشمه بمانده چشم بر راه
|
|
|
|
|
تا
خود كه بدو پيامي آرد
|
|
|
|
|
زآرام
دلش سلامي آرد
|
|
|
|
|
بادي
كه ز نجد بر دميدي
|
|
|
|
|
جز
بوي وفا در او نديدي
|
|
|
|
|
هر
جا كه ز كنج خانه مي ديد
|
|
|
|
|
بر
خود غزلي روانه مي ديد
|
|
|
|
|
هر
طفل كه آمدي ز بازار
|
|
|
|
|
بيتي
گفتي نشانده بر كار
|
|
|
|
|
هر
كس كه گذشت زير بامش
|
|
|
|
|
مي
داد به بيتكي پيامش
|
|
|
|
|
ليلي
كه چنان ملاحتي داشت
|
|
|
|
|
در
نظم سخن فصاحتي داشت
|
|
|
|
|
ناسفته
دُري و دُرهمي سفت
|
|
|
|
|
چون
خود همه بيت بكر مي گفت
|
|
|
|
|
بيتي
كه ز حسب حال مجنون
|
|
|
|
|
خواندي
به مَثَل چو دُرّ مكنون
|
|
|
|
|
آن
را دگري جواب گفتي
|
|
|
|
|
آتش
بشنيدي آب گفتي
|
|
|
|
|
پنهان
ورقي به خون سرشتي
|
|
|
|
و
آن بيتك را بر او نوشتي
|
|
|
|
بر
راهگذر فكندي از بام
|
|
|
|
دادي
زسمن به سرو پيغام
|
|
|
|
آن
رقعه كسي كه بر گرفتي
|
|
|
|
برخواندي
و رقص در گرفتي
|
|
|
|
بردي
و بدان غريب دادي
|
|
|
|
كز
وي سخن غريب زادي
|
|
|
|
او
نيز بديهه اي روانه
|
|
|
|
گفتي
به نشان آن نشانه
|
|
|
|
|
زين
گونه ميان آن دو دلبند
|
|
|
|
|
مي
رفت پيام گونه اي چند
|
|
|
|
|
زآوازه
آن دو بلبل مست
|
|
|
|
|
هر
بَلبَله اي كه بود بشكست
|
|
|
|
|
بر
رود و رباب و ناله چنگ
|
|
|
|
|
يك
رنگ نواي آن دو آهنگ
|
|
|
|
|
زايشان
سخني به نكته راندن
|
|
|
|
|
وز
چنگ زدن زناي خواندن
|
|
|
|
|
از
نغمه آن دو هم ترانه
|
|
|
|
|
مطرب
شده كودكان خانه
|
|
|
|
|
خصمان،
دَر طعنه باز كردند
|
|
|
|
|
در
هر دو زبان دراز كردند
|
|
|
|
|
و
ايشان زبد گزاف گويان
|
|
|
|
|
خود
را به سرشك ديده شويان
|
|
|
|
|
بودند
بر اين طريق سالي
|
|
|
|
|
قانع
به خيال و چون خيالي
|
|
|
|
|
|
|
|
