| |
| |
|
|
|
|
|
|
|
توحيد |
|
|
|
|
|
|
|
|
به
نام آنكه هستي نام ازو يافت |
|
|
|
فلك
جنبش زمين آرام ازو يافت
|
|
|
|
خداي
كافرينش در سجودش
|
|
|
|
گواهي
مطلق آمد بر وجودش
|
|
|
|
تعالي
الله يكي بي مثل و مانند
|
|
|
|
كه
خوانندش خداوندان خداوند
|
|
|
|
فلك
بر پاي دار و انجم افروز
|
|
|
|
خرد
را بي ميانجي حكمت آموز
|
|
|
|
|
جواهر
بخش فكرتهاي باريك
|
|
|
|
|
به
روز آرنده شبهاي تاريك
|
|
|
|
|
غم
و شادي نگار و بيم و اميد
|
|
|
|
|
شب
و روز آفرين و ماه و خورشيد
|
|
|
|
|
نگه
دارنده بالا و پستي
|
|
|
|
|
گوا
بر هستي او جمله هستي
|
|
|
|
|
وجودش
بر همه موجود قاهر
|
|
|
|
|
نشانش
بر همه ذرّات ظاهر
|
|
|
|
|
كواكب
را به قدرت كارفرماي
|
|
|
|
|
طبايع
را به صنعت گوهر آراي
|
|
|
|
سواد
ديده باريك بينان
|
|
|
|
انيس
خاطر خلوت نشينان
|
|
|
|
خداوندي
كه چون نامش بخواني
|
|
|
|
«نيابي
درجوابش «لن تراني
|
|
|
|
گَهْ
از خاكي چو ما نقشي برآرد
|
|
|
|
خرد
بخشيد تا او را شناسيم
|
|
|
|
بصارت
داده تا از وي هراسيم
|
|
|
|
|
نبات
روح را آب از جگر داد
|
|
|
|
|
چراغ
عقل را پيه از بَصَر داد
|
|
|
|
|
چنان
كرد آفرينش را به آغاز
|
|
|
|
|
كه
پي بردن نداند كس بدان راز
|
|
|
|
|
نشايد
باز جست از خود خدايي
|
|
|
|
|
خدايي
برتر است از كدخدايي
|
|
|
|
|
بفرسايد
همه فرسودنيها
|
|
|
|
|
همو
قادر بود بر بودنيها
|
|
|
|
|
چو
بخشاينده و بخشنده جود
|
|
|
|
|
نخستين
مايه ها را كرد موجود
|
|
|
|
|
به
هر مايه نشاني داد از اخلاص
|
|
|
|
|
كه
او را در عمل كاري بود خاص
|
|
|
|
|
يكي
را داد بخشش تا رساند
|
|
|
|
|
يكي
را كرد ممسك تا ستاند
|
|
|
|
|
نه
بخشنده خبر دارد ز دادن
|
|
|
|
نه
آنكس كو پذيرفت از نهادن
|
|
|
|
نه
آتش را خبر كو هست سوزان
|
|
|
|
نه
آب آگه كه هست از جان فروزان
|
|
|
|
خداونديش
با كس مشترك نيست
|
|
|
|
همه
حمال فرمانيم و شك نيست
|
|
|
|
بسنجد
خاك و مويي بر ندارد
|
|
|
|
|
بيارد
باد و بويي بر ندارد
|
|
|
|
|
زهي
قدرت كه در عبرت فزودن
|
|
|
|
|
تواند
اين چنين نقشي نمودن
|
|
|
|
|
|
|
|
