| |
| |
|
|
|
|
|
|
|
به
ياد بزرگان |
|
|
|
|
|
|
|
|
دلا
تا بزرگي نياري به دست
|
|
|
|
به
جاي بزرگان نشايد نشست
|
|
|
|
بزرگيت
بايد در اين دسترس
|
|
|
|
به
ياد بزرگان برآور نفس
|
|
|
|
سخن
تا نپرسيد لب بسته دار
|
|
|
|
گهر
نشكني تيشه آهسته دار
|
|
|
|
نپرسيده
هر كو سخن ياد كرد
|
|
|
|
همه
گفته خويش بر باد كرد
|
|
|
|
|
به
بي ديده، نتوان نمودن چراغ
|
|
|
|
|
كه
جز ديده را دل نخواهد به باغ
|
|
|
|
|
سخن
گفتن آنگه بود سودمند
|
|
|
|
|
كز
آن گفتن آوازه گردد بلند
|
|
|
|
|
چو
در خورد گوينده نايد جواب
|
|
|
|
|
سخن
ياوه كردن نباشد صواب
|
|
|
|
|
دهن
را به مسمار بر دوختن
|
|
|
|
|
به
از گفتن و گفته را سوختن
|
|
|
|
|
چه
مي گويم اي نانيوشنده مرد
|
|
|
|
|
ترا
گوش بر قصه خواب و خورد
|
|
|
|
|
چه
داني كه من خود چه فن مي زنم
|
|
|
|
|
دهل
بر دَرِ خويشتن مي زنم
|
|
|
|
|
متاع
گرانمايه دارم بسي
|
|
|
|
نيارم
برون تا نخواهد كسي
|
|
|
|
مرا
با چنين گوهري ارجمند
|
|
|
|
همي
حاجت آيد به گوهر پسند
|
|
|
|
نيوشنده
اي خواهم از روزگار
|
|
|
|
كه
گويم بدو راز آموزگار
|
|
|
|
بكاوم
به الماس او كان خويش
|
|
|
|
كنم
بسته درجان او جان خويش
|
|
|
|
|
زمانه
چنين پيشه ها پُر دهد
|
|
|
|
|
يكي
دُر ستاند يكي دُر دهد
|
|
|
|
|
مگر
بار بر گنج از آن رو نشست
|
|
|
|
|
كه
تا رايگان مهره نايد به دست
|
|
|
|
|
اگر
نخل خرما نباشد بلند
|
|
|
|
|
ز
تاراج هر طفل يابد گزند
|
|
|
|
|
منم
سرو پيراي باغ سخن
|
|
|
|
|
به
خدمت ميان بسته چون سرو بن
|
|
|
|
|
فلك
وار دور از فسوس همه
|
|
|
|
|
سرآمد
ولي پاي بوس همه
|
|
|
|
|
نخندم
بر اندوه كس برق وار
|
|
|
|
|
كه
از برق من در من افتد شرار
|
|
|
|
|
به
هر خار چون گل صلايي زنم
|
|
|
|
|
به
هر زخم چون ني نوايي زنم
|
|
|
|
|
نمايم
جو و گندم آرم به جاي
|
|
|
|
|
نه
چون جوفروشان گندم نماي
|
|
|
|
|
كه
ديدست بر هيچ رنگين گلي
|
|
|
|
زمن
عالي آوازتر بلبلي
|
|
|
|
به
هر دانشي دفتر آراسته
|
|
|
|
به
هر نكته اي خامه اي خواسته
|
|
|
|
پذيرفته
از هر فني روشني
|
|
|
|
جداگانه
در هر فني يك فني
|
|
|
|
شكردانم
از هر لب انگيختن
|
|
|
|
گلابي
زهر ديده اي ريختن
|
|
|
|
|
كسي
را كه در گريه آرم چو آب
|
|
|
|
|
بخندانمش
باز چون آفتاب
|
|
|
|
|
گه
از هر سخن بر تراشم گلي
|
|
|
|
|
بر
آن گل زنم ناله چون بلبلي
|
|
|
|
|
اگر
بِهْ ز خودگلبني ديدمي
|
|
|
|
|
گل
سرخ يا زرد ازو چيدمي
|
|
|
|
|
نشينم
چو سيمرغ درگوشه اي
|
|
|
|
|
دهم
گوش را از دهن توشه اي
|
|
|
|
|
در
خانه را چون سپهر بلند
|
|
|
|
|
زدم
بر جهان قفل و بر خلق، بند
|
|
|
|
|
يكي
مرده شخصم به مردي روان
|
|
|
|
|
نه
از كارواني و در كاروان
|
|
|
|
|
به
صد رنج دل يك نفس مي زنم
|
|
|
|
|
بدان
تا نخسبم جرس مي زنم
|
|
|
|
|
ندانم
كسي كو به جان و به تن
|
|
|
|
مرا
دوست تر دارد از خويشتن
|
|
|
|
ز
مهر كسان روي بر تافتم
|
|
|
|
كس
خويش هم خويش را يافتم
|
|
|
|
گَرَم
نيست روزي ز مهر كسان
|
|
|
|
درحاجت
از خلق بر بسته بِهْ
|
|
|
|
ز
درباني آدمي رسته بِهْ
|
|
|
|
مرا
كاشكي بودي آن دَسترس
|
|
|
|
كه
نگذارمي حاجت كس به كس
|
|
|
|
|
زميني
كه دارد بر و بوم سُست
|
|
|
|
|
اساسي
برو بست نتوان درست
|
|
|
|
|
به
رونق توانم من اين كار كرد
|
|
|
|
|
به
بي رونقي كار نايد زمرد
|
|
|
|
|
چو
دردانه باشد تمناي سود
|
|
|
|
|
كديور
در آيد به كشت و درود
|
|
|
|
|
غله
چون شود كاسد و كم بها
|
|
|
|
|
كند
برزگر كار كردن رها
|
|
|
|
|
ترنم
شناسان دستان نيوش
|
|
|
|
|
ز
بانگ مغني گرفتند گوش
|
|
|
|
|
ضرورت
شد اين شغل را ساختن
|
|
|
|
|
چنين
نامه نغز پرداختن
|
|
|
|
|
به
نقشي كه نزد كلان نيست خرد
|
|
|
|
|
نمودم
بدين داستان دستبرد
|
|
|
|
|
از
اين آشنا روي تر داستان
|
|
|
|
|
خنيده
نيامد بر راستان
|
|
|
|
|
دگر
نامه ها را كه جويي نَخُست
|
|
|
|
|
به
جمهور ملت نباشد درست
|
|
|
|
|
نباشد
چنين نامه تزوير خيز
|
|
|
|
|
نبشته
به چندين قلمهاي تيز
|
|
|
|
|
به
نيروي نوك چنين خامه ها
|
|
|
|
|
شرف
دارد اين بر دگر نامه ها
|
|
|
|
|
سخنگوي
پيشينه داناي طوس
|
|
|
|
كه
اراست روي سخن چون عروس
|
|
|
|
در
آن نامه كان گوهر سفته راند
|
|
|
|
بسي
گفتنيها كه ناگفته ماند
|
|
|
|
اگر
هر چه بشنيدي از باستان
|
|
|
|
بگفتي
دراز آمدي داستان
|
|
|
|
نگفت
آنچه رغبت پذيرش نبود
|
|
|
|
همان
گفت كز وي گزيرش نبود
|
|
|
|
|
نظامي
كه در رشته گوهر كشيد
|
|
|
|
|
قلم
ديده ها را، قلم در كشيد
|
|
|
|
|
به
ناسفته دري كه در گنج يافت
|
|
|
|
|
ترازوي
خود را گهر سنج يافت
|
|
|
|
|
شرفنامه
را فرخ آوازه كرد
|
|
|
|
|
حديث
كهن را بدو تازه كرد
|
|
|
|
|
|
|
|
