| |
| |
|
|
|
|
|
|
|
پيرزن
و سلطان سنجر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پيرزني
را ستمي درگرفت
|
|
|
|
دست
زد و دامن سنجر گرفت
|
|
|
|
كاي
ملك آزرم تو كم ديده ام
|
|
|
|
وزتو
همه ساله ستم ديده ام
|
|
|
|
شحنه
مست آمده در كوي من
|
|
|
|
زد
لگدي چند فرا روي من
|
|
|
|
بي
گنه از خانه برونم كشيد
|
|
|
|
موي
كشان بر سر كويم كشيد
|
|
|
|
|
در
ستم آباد زبانم نهاد
|
|
|
|
|
مُهر
ستم بر در خانم نهاد
|
|
|
|
|
گفت
فلان نيمشب اي گوژپشت
|
|
|
|
|
بر
سر كوي تو فلان را كه كشت
|
|
|
|
|
خانه
من جست كه خوني كجاست
|
|
|
|
|
اي
شه ازين بيش زبوني كجاست
|
|
|
|
|
شحنه
بود مست كه آن خون كند
|
|
|
|
|
عربده
پيرزني چون كند
|
|
|
|
|
كوفته
شد سينه مجروح من
|
|
|
|
|
هيچ
نماند از من و از روح من
|
|
|
|
|
گر
ندهي داد من اي شهريار
|
|
|
|
|
باتو
رود روز شمار اين شمار
|
|
|
|
|
داوري
و داد نمي بينمت
|
|
|
|
وز
ستم آزاد نمي بينمت
|
|
|
|
از
ملكان قوّت و ياري رسد
|
|
|
|
از
تو به ما بين كه چه خواري رسد
|
|
|
|
بنده
اي و دعوي شاهي كني
|
|
|
|
شاه
نئي چونكه تباهي كني
|
|
|
|
شاه
كه ترتيب ولايت كند
|
|
|
|
حكم
رعيت به رعايت كند
|
|
|
|
|
تا
همه سر بر خط فرمان نهند
|
|
|
|
|
دوستيش
در دل و در جان نهند
|
|
|
|
|
عالم
را زير و زبر كرده اي
|
|
|
|
|
تا
تويي آخر چه هنر كرده اي
|
|
|
|
|
مسكن
شهري ز تو ويرانه شد
|
|
|
|
|
خرمن
دهقان ز تو بي دانه شد
|
|
|
|
|
عدل
تو قنديل شب افروز توست
|
|
|
|
|
مونس
فرداي تو امروز توست
|
|
|
|
|
پيرزنان
را به سخن شاددار
|
|
|
|
|
و
اين سخن از پيرزني ياد دار
|
|
|
|
|
چند
زني تير به هر گوشه اي
|
|
|
|
غافلي
از توشه بي توشه اي
|
|
|
|
فتح
جهان را تو كليد آمدي
|
|
|
|
نز
پي بيداد پديد آمدي
|
|
|
|
رسم
ضعيفان به تو نازش بود
|
|
|
|
رسم
تو بايد كه نوازش بود
|
|
|
|
گوش
به دريوزه انفاسد دار
|
|
|
|
گوشه
نشيني دو سه را پاس دار
|
|
|
|
سنجر
كاقليم خراسان گرفت
|
|
|
|
|
كرد
زيان كاين سخن آسان گرفت
|
|
|
|
|
|
|
|
