| |
| |
|
|
|
|
|
|
|
سليمان
و دهقان
|
|
|
|
|
|
|
|
|
روزي
از آنجا كه فراغي رسيد
|
|
|
|
باد
سليمان به چراغي رسيد
|
|
|
|
مملكتش
رخت به صحرا نهاد
|
|
|
|
تخت
بر اين تخته مينا نهاد
|
|
|
|
ديد
به نوعي كه دلش پاره گشت
|
|
|
|
برزگري
پير در آن ساده دشت
|
|
|
|
خانه
ز مشتي غله پرداخته
|
|
|
|
در
غله دان كرم انداخته
|
|
|
|
|
دانه
فشان گشته به هر گوشه اي
|
|
|
|
|
رُسته
ز هر دانه او خوشه اي
|
|
|
|
|
پرده
آن دانه كه دهقان گشاد
|
|
|
|
|
منطق
مرغان ز سليمان گشاد
|
|
|
|
|
گفت
جوانمرد شو اي پيرمرد
|
|
|
|
|
كاين
قدرت بود به بايست خورد
|
|
|
|
|
دام
نئي، دانه فشاني مكن
|
|
|
|
|
با
چو مني مرغ زباني مكن
|
|
|
|
|
بيل
نداري گل صحرا مخار
|
|
|
|
آب
نيابي جو دهقان مكار
|
|
|
|
ما
كه به سيراب زمين كاشتيم
|
|
|
|
زآنچه
بكشتيم چه برداشتيم؟
|
|
|
|
تا
تو در اين مزرعه دانه سوز
|
|
|
|
تشنه
و بي آب چه آري به روز
|
|
|
|
پير
بدو گفت مرنج از جواب
|
|
|
|
فارغم
از پرورش خاك و آب
|
|
|
|
|
با
تر و با خشك مرا نيست كار
|
|
|
|
|
دانه
زمن پرورش از كردگار
|
|
|
|
|
آب
من اينك عرق پشت من
|
|
|
|
|
بيل
من اينك سر انگشت من
|
|
|
|
|
نيست
غم ملك و ولايت مرا
|
|
|
|
|
تا
منم اين دانه كفايت مرا
|
|
|
|
|
آنكه
بشارت به خودم مي دهد
|
|
|
|
|
دانه
يكي هفتصدم مي دهد
|
|
|
|
|
|
|
|
