| |
| |
|
|
|
|
|
|
|
ختم
كتاب
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نظامي
هان و هان تا زنده باشي
|
|
|
|
چنان
خواهم چنان كافكنده باشي
|
|
|
|
نه
بيني دُر كه دريا پرور آمد
|
|
|
|
از
افتاده چگونه بر سر آمد
|
|
|
|
چو
دانه گر بيفتي بر سر آيي
|
|
|
|
چو
خوشه سرمكش كز پا در آيي
|
|
|
|
مدارا
كن كه خوي چرخ تند است
|
|
|
|
به
همت رو كه پاي عمر كند است
|
|
|
|
|
هوا
مسموم شد با گرد مي ساز
|
|
|
|
|
دوا
معدوم شد با درد مي ساز
|
|
|
|
|
برون
كش پاي ازين پاچيله چيله تنگ
|
|
|
|
|
كه
كفش تنگ دارد پاي را لنگ
|
|
|
|
|
قدم
درنه كه چون رفتي رسيدي
|
|
|
|
|
همان
پندار كاين ده را نديدي
|
|
|
|
|
اگر
عيشي است صد تيمار با اوست
|
|
|
|
|
وگر
برگ گلي صد خار با اوست
|
|
|
|
|
به
تلخي و به ترشي شد جواني
|
|
|
|
|
به
صفرا و به سودا زندگاني
|
|
|
|
|
به
وقت زندگي رنجور حاليم
|
|
|
|
|
كه
با گرگان وحشي در جواليم
|
|
|
|
|
به
وقت مرگ با صد داغ حرمان
|
|
|
|
ز
گرگان رفت بايد سوي كرمان
|
|
|
|
زگرگان
تا به كرمان راه كم نيست
|
|
|
|
ز
ما تامرگ مويي نيز هم نيست
|
|
|
|
سري
داريم و آن سر هم شكسته
|
|
|
|
به
حسرت بر سر زانو نشسته
|
|
|
|
چو
مويي برف ريزد پر بريزيم
|
|
|
|
همه
در موي دام و دد گريزيم
|
|
|
|
|
بدين
پا تا كجا شايد رسيدن
|
|
|
|
|
بدين
پر تا كجا شايد پريدن
|
|
|
|
|
ستمكاري
كنيم آنگه به هر كار
|
|
|
|
|
زهي
مشتي ضعيفان ستمكار
|
|
|
|
|
كسي
كو بر پر موري ستم كرد
|
|
|
|
|
هم
از ماري قفاي آن ستم خورد
|
|
|
|
|
به
چشم خويش ديدم درگذرگاه
|
|
|
|
|
كه
زد بر جان موري مرغكي راه
|
|
|
|
|
هنوز
از صيد منقارش نپرداخت
|
|
|
|
|
كه
مرغي ديگر آمدكار او ساخت
|
|
|
|
|
مگر
نشنيدي از فراش اين راه
|
|
|
|
|
كه
هر كو چاه كند افتاد در چاه
|
|
|
|
|
همان
بِهْ كاين نصيحت ياد گيريم
|
|
|
|
|
كه
پيش از مرگ يك نوبت بميريم
|
|
|
|
|
ز
محنت رست هر كو چشم در بست
|
|
|
|
|
بدين
تدبير طوطي از قفس رست
|
|
|
|
|
بدين
قاروره تا چند آب ريزي
|
|
|
|
بدين
غربال تا كي خاك بيزي
|
|
|
|
نخواهد
ماند آخر جاودانه
|
|
|
|
در
اين نه مطبخ اين يك چارخانه
|
|
|
|
چو
وقت آيد كه وقت آيد به آخر
|
|
|
|
نهانيها
كنند از پرده ظاهر
|
|
|
|
نبيني
گرد ازين دوران كه بيني
|
|
|
|
جز
آن قالب كه در قلبش نشيني
|
|
|
|
|
از
ين جا توشه بر كانجا علف نيست
|
|
|
|
|
در
اينجا جو كه آنجا جز صدف نيست
|
|
|
|
|
در
اين مشكين صدفهاي نهاني
|
|
|
|
|
بسا
درها كه بيني از معاني
|
|
|
|
|
نو
آيين پرده اي بيني دلاويز
|
|
|
|
|
نواي
او نوازشهاي نوخيز
|
|
|
|
|
كهن
كاران سخن پاكيزه گفتند
|
|
|
|
|
سخن
بگذار، مرواريد سفتند
|
|
|
|
|
سخنهاي
كهن زالي مطرّا ست
|
|
|
|
|
وگر
زال زر است انگار عنقاست
|
|
|
|
|
درنگ
روزگار و گونه گرد
|
|
|
|
|
كند
رخسار مرواريد را زرد
|
|
|
|
|
نگويم
زر پيشين نو نيرزد
|
|
|
|
|
چو
دقيانوس گفتي جو نيرزد
|
|
|
|
|
گذشت
از پانصد و هفتاد و شش سال
|
|
|
|
نزد
بر خط خوبان كس چنين خال
|
|
|
|
چو
دانستم كه دارد هر دياري
|
|
|
|
زمهر
من عروسي در كناري
|
|
|
|
طلسم
خويش را از هم گسستم
|
|
|
|
به
هر بيتي نشاني باز بستم
|
|
|
|
بدان
تا هر كه دارد ديدنم دوست
|
|
|
|
ببيند
مغز جانم را در اين پوست
|
|
|
|
اگر
من جان محجوبم تن اين است
|
|
|
|
|
وگر
يوسف شدم پيراهن اين است
|
|
|
|
|
عروسي
را كه فرش گل نپوشد
|
|
|
|
|
اگر
پوشد ز چشم از دل نپوشد
|
|
|
|
|
نظامي
نيز كاين منظومه خواني
|
|
|
|
|
حضورش
در سخن يابي عياني
|
|
|
|
|
نهان
كي باشد از تو جلوه سازي
|
|
|
|
|
كه
در هر بيت گويد با تو رازي
|
|
|
|
|
پس
از صد سال اگر گويي كجا او
|
|
|
|
|
ز
هر بيتي ندا خيزد كه ها او
|
|
|
|
|
چو
كرم قز شدم از كرده خويش
|
|
|
|
|
بريشم
بخشم ار برگي كنم ريش
|
|
|
|
|
حرامم
باد اگر آبي خورم خام
|
|
|
|
|
حلالي
بر نيارم پخته را كام
|
|
|
|
|
نخسبم
شب كه گنجي بر نسنجم
|
|
|
|
|
دري
بي قفل دارد كان گنجم
|
|
|
|
|
زمين
اصلي ام در بردَن رنج
|
|
|
|
|
كه
از يك جو پديد آرم بسي گنج
|
|
|
|
|
زدانه
گر خورم مشتي به آغاز
|
|
|
|
|
دهم
وقت درودن خرمني باز
|
|
|
|
|
بر
آن خاكي هزاران آفرين بيش
|
|
|
|
|
كه
مشتي جو خورد گنجي كند پيش
|
|
|
|
|
|
|
|
