|
به
چشمان پريرويان اين شهر
به
صد اميد مي بستم نگاهي
مگر
يك تن از اين ناآشنايان
مرا
بخشد به شهر عشق راهي
به
هر چشمي به اميدي كه اين اوست
نگاه
بي قرارم خيره مي ماند
يكي
هم، زينهمه نازآفرينان
اميدم
را به چشمانم نمي خواند
غريبي
بودم و گم كرده راهي
مرا
با خود به هر سويي كشاندند
شنيدم
بارها از رهگذاران
كه
زير لب مرا ديوانه خواندند
ولي
من، چشم اميدم نمي خفت
كه
مرغي آشيان گم كرده بودم
زهر
بام و دري سر مي كشيدم
به
هر بوم و بري پر مي گشودم
اميد
خسته ام از پاي ننشست
نگاه
تشنه ام در جستجو بود
در
آن هنگامه ي ديدار و پرهيز
رسيدم
عاقبت آن جا كه او بود
"دو
تنها و دو سرگردان، دو بي كس"
ز
خود بيگانه، از هستي رميده
از
اين بي درد مردم، رو نهفته
شرنگ
نااميدي ها چشيده
دل
از بي همزباني ها فسرده
تن
از نامهرباني ها فسرده
ز
حسرت پاي در دامن كشيده
به
خلوت، سر به زير بال برده
به
خلوت، سر به زير بال برده
"دو
تنها و دو سرگردان، دو بي كس"
به
خلوتگاه جان، با هم نشستند
زبان
بي زباني را گشودند
سكوت
جاوداني را شكستند
مپرسيد،
اي سبكباران! مپرسيد
كه
اين ديوانه ي از خود به در كيست؟
چه
گويم! از كه گويم! با كه گويم!
كه
اين ديوانه را از خود خبر نيست
به
آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه
به
دريايي درافتد بيكرانه
لبي،
از قطره آبي تر نكرده
خورد
از موج وحشي تازيانه
مپرسيد،
اي سبكباران مپرسيد
مرا
با عشق او تنها گذاريد
غريق
لطف آن دريا نگاهم
مرا
تنها به اين دريا سپاريد |
