|
دلمو
تو كردي خون يادت باشه
تو
خودت موندي جوون يادت باشه
من
نخواستم برم اما تو خودت
قسمم
دادي نمون يادت باشه
از
تو پرسيدن كه اين دوره چيه؟
گفتي
آخر زمون يادت باشه
همه
با انگشت منو نشون مي دن
مي
گن اينه، اين، همون، يادت باشه
وسطِ
پاييز با يه انگشتري
اومدي
كرديم نشون يادت باشه
هفته
بعدش چِقَدْ با عجله
مجلسِ
بعله برون يادت باشه
نمي
بخشم تو رو هرگز به خدا
اين
به جمله رو بدون، يادت باشه
آبرو
مي گن براي رفتنه
ندارم
تو شهرمون، يادت باشه
تو
كه مهربون بودي با من چي شد؟
بي
وفا، نا مهربون، يادت باشه
عكسِ
اون شبو نو من دارم، نه تو
سوختن
عكسا، قصه شون، يادت باشه
اونا
بهتر مي دونستن چه مي شه
پي
نموندن واسمون، يادت باشه
فرصتِ
همه يه روز تموم مي شه
ما
مي ريم به آسمون، يادت باشه
شنيدم
همين جاها ديده شديد
اما
با نامزدتون، يادت باشه
من
كه تنها مي مونم تا آخرش
واسه
تو تا پاي جون، يادت باشه
قصه
مو مي دم يه جا چاپش كُنن
بعدشم
مي گم بخون، يادت باشه
زيرشم
مي گم كه خطاطي كنن
برسه
به دستِ اون، يادت باشه
تو
رو نفرين بكنم اونم كي؟ من!
خوش
باشيد هر دوتاتون، يادت باشه
اگه
روزگاري باز تنها شدي
من
نشستم خونمون، يادت باشه
حلقه
تو هنوزم تو دستمه
لباسات
تو چمدون، يادت باشه
هر
جا كه ديدي عروسي مي گيرن
تو
بگو بيچاره اون يادت باشه
|