كاش روياي كودكان ، واقعي شود !

اين داستان درباره حق برخورداي كودكان از آموزش و تحصيل است كه به ماده 28 پيمان نامه حقوق كودك مربوط مي شود :«عبدي ، از وقتي والدينش فوت شده بودند ، با عموي خود «جامال» زندگي مي كرد او ده ساله بود و هرگز نتوانسته بود به مدرسه برود . هيچكس از او مراقبت نمي كرد . هر روز صبح ، وقتي گاوهايش را براي چرا كردن مي برد ، از جلوي مدرسه رد مي شد . گاهي اوقات هم در جلوي مدرسه مي ايستاد و گاوها به حال خودشان رها مي كرد . او در وريا فرو مي رفت و احساس مي كرد يكي از دانش آموزان كلاس است . در رويايش كتابهاي تازه پر از تصوير مي ديد ، در خيالش مي ديد كه در حال نوشتن اسمش روي تخته سياه است و ساير شاگردان براي او دست مي زنند ، اما عبدي مي دانست كه همه اينها فقط يك روياست !

يك روز ، تصميم گرفت ، گاوها را بگذارد و به مدرسه دهكده برود . او جلوي پنجره كلاس ايستاد و هرچه در كلاس درس اتفاق افتاد ديد و شنيد .معلم برخي از اعداد را توضيح داد و سپس درباره نحوه زندگي حيوانات گوناگون صحبت كرد . عبدي خيلي بيشتر از قبل مشتاق مدرسه رفتن شده بود .

هر غروب عبدي دوست و همسايه اش احمد را مي ديد . عبدي خيلي دوست داشت وقتي احمد تكاليفش را انجام مي دهد . در كنارش بنشيند . احمد تصميم گرفت با معلمش درباره عبدي صحبت كند .

احمد به معلمش گفت : «من از اينكه دانش آموز خوبي هستم بسيار سربلندم ، اما اين دوست من عبدي است كه به من كمك مي كند تا چنين دانش آموز نمونه اي باشم .»

معلم بسيار متعجب شد و پرسيد : «عبدي كيست ؟ برايم درباره او بگو .»

احمد شرح حال عبدي را براي معلمش گفت و او هم تصميم گرفت اين پسر خوب را كه به مدرسه نمي رود ملاقات كند . همان شب ، معلم به خانه احمد رفت و آدرس منزل عبدي را از او گرفت ، بعد به ديدن عموي عبدي رفت كه مشغول دوشيدن شير از گاوهايش بود . بعد از سلام و احوالپرسي ، معلم از عموي عبدي پرسيد : آيا مي تواني نوه ات را فردا به مدرسه بفرستي ؟ عمو گفتي : چي ؟ تو چه حقي داري در كار من دخالت مي كني ؟ معلم با ناراحتي پاسخ داد : هيچكس ، من فقط مي خواستم به شما كمك كنم .

«جامال » با خشم و بدون معطلي پرسيد : چه كمكي كه اينگونه مرا نصيحت مي كني ؟ معلم دريافت كه او از عهده متقاعد كردن عموي عبدي بر نمي آيد ، به همين خاطر پيش يكي از ريش سفيدان ده رفت و ماجراي عبدي و عمويش را با او درميان گذاشت .

آن مرد پاسخ داد : نگران نباش . من قول مي دهم عبدي به مدرسه بيايد . روز بعد چند نفر از ريش سفيدان ده به ديدن عمور عبدي رفتند و به او گفتند : ما آمده ايم تا درباره عبدي صحبت كنيم .

جامال در حالي كه كاملا آشفته بود گفت : شما مي خواهيد كه عبدي به مدرسه برود ؟ يكي از مردان با خونسردي و صداي كاملا آرام و ملايمي پاسخ داد : اين وظيفه ماست كه بچه هايمان را به مدرسه بفرستيم چون آنها بايد به شيوه ديگري غير ازما با آينده روبرو شوند .

جامال مدتي فكر كرد و بالاخره نتيجه گرفت كه حق با آنهاست . بسيار خب درست است ، درست است ...

از فردا عبدي به مدرسه خواهد رفت !

كنوانسيون حقوق كودك :

ماده 28 :

دولتهاي عضو ، حق كودكان را براي برخورداري از آموزش به رسميت مي شناسند و براي دستيابي به اين حق به نحو مطلوب و بر پايه فرصتهاي برابر ، بويژه در موارد زير خواهند كوشيد :

الف ) اجباري كردن و در دسترس قرار دادن آموزش ابتدايي رايگان براي همه .

ب ) تشويق به ايجاد و گسترش رشته هاي مختلف آموزش متوسطه ، شامل آموزش عمومي و حرفه اي ، فراهم كردن و قراردادن آنها در دسترس همه كودكان و انجام اقدامات مناسب از قبيل ارايه آموزش رايگان و اعطاي كمكهاي مالي در صورت نياز .

پ ) در دسترس قراردادن آموزش عالي براي همگان ، متناسب با گنجايش آن و با استفاده از هر امكان مناسب .

ت ) فراهم ساختن اطلاعات و راهنمايي هاي آموزشي حرفه اي و قرار دادن آنها در دسترس همه كودكان .

ث ) انجام اقداماتي براي تشويق حضور مرتب در مدارس و كاهش ميزان ترك تحصيل .

دولتهاي عضو همه اقدامات مناسب را براي تضمين اينكه كاداره امور انضباطي در مدارس ، مطابق با شان انساني كودك و طبق پيمان نامه باشد ، انجام خواهند داد .

منبع : روزنامه اعتماد