help118.com

صفحه كليد فارسي

صفحه اصلي

جستجوي تركيبي

ثبت نام

راهنماي سايت

سرويس و خدمات

تماس با ما

شركتها و موسسات خصوصي

سازمانها ، مراكز و ارگانها

اشخاص

: جستجو از روي 

فهرست موضوعي

كتابخانه ها  ،  فرهنگسراها  

موزه ها  ،  نگارخانه ها  

تالارهاي فرهنگ ، سينماها  

بيمارستانها  ،  داروخانه ها  

آتش نشاني و خدمات  ايمني   

كد شهرهاي ايران  ،  كد   كشورهاي جهان   

...و بقيه

 

ساير امكانات  

 ارسال كارت پستال  

ارسال پست الكترونيك  

تبليغات و نيازمنديها  

نظر سنجي  

مسابقات اينترنتي  

پيوند به سايت هاي ديگر  

: نام كاربري 

: رمز عبور 

  

رمز را فراموش كرده ام

  

راه بندان را عابرين مي سازند يا خودروها

  
در ابتدا تعريف ترافيك براي من هم همانند بسياري از شما اين بود :
توقف خودروهايي كه در مسيري طولاني ايستاده اند و هيچ كاري از دستشان بر نمي آيد. حالا عامل توقف چيست ؟ خيلي به آن فكر نكرده بودم . اما هرروز كه در سطح شهر مانند بسياري از شهروندان در ترافيك قرار گرفتم موفق به ارزيابي جديدي از اين معضل اجتماعي شدم و متعاقبش نگاه تازه اي مرا همراهي كرد. ترافيك به خاطر كم عرض بودن خيابان ، طولاني بودن زمان چراغ راهنمايي ، تخريب بخشي از خيابان توسط دستگاههاي مختلف ، كمبود روشنايي و ... اما بسياري از مواقع ترافيك توسط چيزها يا كساني برايمان ايجاد مي شود كه شايد در ذهن مان به عنوان ترافيك ساز نقشي ندارند . يكي از اين عوامل آدم ها هستند . يعني من ، شما ، خانواده و خيلي از شهروندان ، نه آن كه فكر كنيد در اتومبيل تان نشسته ايد و به اين وسيله ترافيك ساخته ايد ، نه .
ترافيك آدم هاي پياده را مي گويم ، يعني عابرين محترم .
همان طور كه پياده راه مي روند ، با هر قدم كه بر مي دارند ، باعث توقف خودرويي مي شوند . كساني كه مسيرشان را سريع تراز خودروهاي طي مي كنند . ماشين ها هم به سختي مي خواهند همين كار را كنند. اما اين جاست كه در گزارش ها مي شنويم : در خيابان شاهد ترافيكي سنگين ولي روان هستيم .
مادر شهرمان خيابان هايي داريم كه در مناطق مركزي و تجاري شهر قراردارند . اين خيابان ها با همه خيابان هاي شهر فرق دارند. اين جا همه در حال دويدن هستند . انگار يك فيلم را دو سه برابر تند كرده اند . يك شتاب فراگير ، شامل همه ، پير و جوان ، زن و مرد ، پياده و سواره ، اما تقريبا اينجا عابرين تندتر ار خودروها در حركتند . چون راحت تر مي توانند از لابه لاي هر وسيله اي عبور كنند . اين جا براي هر سواره اي اين توهم  ايجاد مي شود كه در خيابان است يا پياده رو ؟
اگر اين مكان خيابان است و محل اتومبيل پس اين همه عابر ميان وسايل نقليه چه مي كنند و اگر پياده رو است پس وجود اتومبيل ها مفهومش چيست ؟
در اين خيابان ها هر لحظه كه دنده اتومبيل را عوض مي كنيد تا حركت كنيد ، نمي دانيد بايد رفت يا براي چندين بار توقف كرد تا يكي دو نفر عبور كنند و آنگاه ايستادن بسياري از خودروهاي ديگر و ... باز هم ترافيك سنگين . حالا فكر مي كنيد وجود چنين ترافيكي بر چه اساسي است ؟ همه ما بارها در چنين شرايطي در هر دو وجه قضيه قرار نگرفته ايم . چه به عنوان راننده يا مسافر يك خودرو كه عابرين به آن اجازه عبور را نمي دهد و چه به عنوان عابر پياده كه حق تردد رابا عبور بي نظم خود از خودرو ها گرفته و باعث ايجاد ترافيك شده است .
وقتي برايمان خط عابر پياده بي مفهوم ترين اجزاي اجراي قانون و حفظ سلامتي مان است ، ديگر چه انتظاري داريم كه حرمت اجتماعي و سلامت جسمي مان توسط ديگران حفظ شود ؟
جالب است در چنين مواقعي اگر اتفاقي براي يك عابر بيفتد ، هيچ قانوني براي حريم او وجود ندارد و حتما راننده خودرويي كه طرف ديگر قضيه است مقصر است بله مي دانم احتياط، نخستين شرط رانندگي است ولي وجود اين شرط آن هم فقط براي راننده كافي نيست. چرا عابرين نبايد شروطي را براي تحقق مقررات قائل شوند؟ چندي پيش شاهد بودم در يكي ازبزرگراه ها با وجود پل عابر پياده و حتي وجود حفاظ هاي بلند آهني دو نفر به سختي مي خواستند از حفاظ عبور كنند. عابرين چه در مراكز شلوغ و چه در بزرگراههاي خلوت عامل بروز تصادف و ايجاد ترافيك هستند . آنها با تردد بي نظم خود جز اختلال در رفت و آمد روان و ايجاد ترافيك هيچ نفعي نمي برند . شايد در مسيري ، عابرين پياده زودتر به انجام امورشان برسند، اما حتما در ساعات بعدي ، خودشان از سواران خودرويي هستند كه در ترافيك حاصل از عبور متلاطم عابرين قرار گرفته اند و آن موقع با انتقاد از عبور متلاطم عابرين قرار گرفته اند و آن موقع با انتقاد از كار اين عابرين ، لحظات قبلي خودرا ازياد مي برند.
يادشان نيست كه ساعاتي قبل احساس مي كردند بايد به سرعت حركت كرد و تمام موانع را از بين برد يا از بين آنها به هر قيمتي حتي لطمه زدن به اعصاب و حقوق ديگران عبور كرد . يك عابر در اين جا با خود چه فكر مي كند؟
آيا به خود مي گويد: چون اينان كه سوار اتومبيل هستند و راحت نشسته اند تا به موقع به كارهايشان برسند ، بنابراين من كه پياده هستم ، حق دارم هرگونه مي خواهم حركت كنم . چرا كه مانند مسافرين از امكانات رفاهي مثل قرار گرفتن در اتومبيل بهره اي ندارم و با دو پاي پياده ام بايد به اندازه آنها از موقعيت استفاده كنم . پس حق رانندگان و مسافرين اين خودروها  چه مي تواند باشد ؟ آنها به جرم سواره بودن بايد در ترافيكي كه پياده ها ساخته اند مجازات شوند ؟
يك بار ديگر به خاطر حفظ رفاه ، سلامت ، امنيت و شخصيت خودمان از خود بخواهيم شهروندي باشيم قانونمند . در هر شرايطي و با هر امكاناتي .

منبع: روزنامه همشهري

  

صفحه قبلي

.كليه حقوق اين سايت متعلق به شركت آروين تاژ آفرين مي باشد

Powered & Designed By Arveen Tazh Afarin