بودجه سالانه اي كه براي اين كانونها در نظر گرفته مي شود چقدر است ؟

رقم دقيقي نمي توانم بگويم اما سالانه وزارت علوم و سازمان برنامه و بودجه ، بودجه اي را به هر دانشگاه براي اين منظور اختصاص مي دهند و هر دانشجو سرانه فرهنگي ناچيزي دارد كه مربوط به اين فعاليتها مي شود . از اين بودجه به جاي اينكه صرف كارهاي فرهنگي شود جا به جا شده و صرف كارهاي ديگر مانند كارهاي اجراي يا حتي عمراني دانشگاهها مي شود و يا حتي خرج خود دانشجويان در زمينه هي ديگري مي شود مثلا خوابگاهها ياخورد و خوراك . در واقع هرجا كم بياورند سريع بودجه فرهنگي را هزينه مي كنند . در نتيجه آنچه باقي مي ماند مبلغ بسيار ناچيزي است كه بايد بين تمام تشكلهاي و شوراهاي صنفي نهادي و ... تقسيم شود و حالا تكليف كانونها كه هيچ عضويتي در اين سيستم ندارند معلوم است . البته طي يكي دو سال گذشته سعي كرديم بودجه مستقلي بگيريم امسال موفق شديم با همكاري اداره امور فرهنگي 30 ميليون تومان بودجه براي طرحهاي درون دانشگاهي بگيريم كه در نهايت به هر دانشگاه بنابر تعداد كانونهايي كه دارد بين 500 هزار تا 5/2 ميليون تومان خواهد رسيد اما اينكه آيا اين بودجه در جاي خودش مصرف خواهد شد يا نه چيز ديگري است .

كانونها اين كمبود بودجه را چگونه جبران مي كنند ؟

از طريق قرض كردن تو جيبي خودشان و اين خيلي وحشتناك است كه يك دانشجوي ترم چهار يا پنج بخاطر مسووليتي كه قبول كرده است زير بار قرض برود و دايم طلبكارهايش دنبالش باشند .

اصلي ترين مطالباتي كه اين مجامع از وزارت علوم و مسووليتش دارند چيست ؟

نخستين مساله اين است كه يك تحول در سطح مديريت فرهنگي وزارتخانه اتفاق بيفتد و برنامه ريزي صحيح براي مديران فرهنگي دانشگاهها شود .

مساله دوم اينست كه به قول يكي از دوستان دوم خرداد قبل از اينكه در پاي صندوقهاي راي اتفاق بيفتد بايد در ذهن و انديشه ما اتفاق مي افتاد كه نيفتاد و ما فقط وارد يك بازي سياسي شديم بدون آنكه بدانيم آينده اش چيست و به كجا بايد برويم .اين اتفاق حالا در حوزه فرهنگ هم افتاده است ما يك مجمعي تشكيل داده ايم بدون اينكه دورنمايي از آينده در نظر داشته باشيم .

بايد تغيير عمده اي در سياستهاي وزارتخانه علوم اتفاق بيفتد . من معتقدم بايد توسعه فرهنگي را بر توسعه سياسي مقدم داشت . درست برعكس آنچه در دانشگاهها اتفاق افتاد اين دو بايد ههمپاي هم باشند .

در حوزه فرهنگ هم با اين هزينه كم نمي توان كاري كرد در واقع ما نياز داريم نوع نگرش به مساله فرهنگ و هنر را تغيير دهيم و اين با هزينه بسيار كم و صد البته با مشاوره امكان پذير است ما مي توانيم به جاي برگزاري جشنواره هاي چند ده ميليوني براي دانشجويان سرمايه گذاري كنيم كه در حوزه فرهنگي كار مي كنند و او را نسبت به مسائل مختلف جامعه آگاه كرده و حس مشاركت و انگيزه را در درون او زنده كينم .

ما بايد فضايي ايجاد كينم كه همه به هم اطمينان كنند . هم بدنه دانشجويي نسبت به كانونهاي هم كانونها نسبت به دانشجويان و در سطح بالاتر مجامع نسبت به وزارتخانه ؛چرا كه بي اعتمادي موجود باعث مي شود نتوانيم باهم گفت و گو مشكلات را بيشتر مي كند .از طريف ديگر ما بايد دانشجو را قبل از وزود به دانشگاه يعني در سطح آموزش و پرورش آماده كنيم .

ما بايد فضايي ايجاد كينم كه همه به هم اطمينان كنند . هم بدنه دانشجويي نسبت به كانونهاي هم كانونها نسبت به دانشجويان و در سطح بالاتر مجامع نسبت به وزارتخانه ؛چرا كه بي اعتمادي موجود باعث مي شود نتوانيم باهم گفت و گو مشكلات را بيشتر مي كند .از طريف ديگر ما بايد دانشجو را قبل از وزود به دانشگاه يعني در سطح آموزش و پرورش آماده كنيم .

مساله اي كه به آن توجه نمي شود و اصولا فعاليت فرهنگي را يك فعاليت درجه دو ، سه محسوب مي كنند . در حاليكه اگر ما خواهان جامعه توسعه يافته هستيم بايد به آن توجه كنيم .

در حال حاضر مي بينيم تلاش براي فعاليت هاي فرهنگي در آخر قرار مي گيرد و در رديفهاي بودجه و برنامه ريزي نيز به آن توجه نمي شود .

تنها راهي كه مي توانيم اين فضا را بشكنيم اين است كه با بچه ها دايما گفت و گو كينم مو به آنها بگوييم در كجا و در چه موقعيتي قرار دارند .

به هرحال نبايد فراموش كنيم كه هر چقدر در بخش اجتماعي سرمايه گذاري كنيم سرمايه را دور نريخته ايم كه بعدها از آن استفاده خواهند كرد .

صفحه قبلي