| |
|
سيب
آدم
|
| |
| به
طور حتم يكي از چيزهايي كه ما انسان ها
را بهتر از ديگر حيوانات مي سازد،
ايجاد ارتباط با استفاده از تكلم است.
تكلم و زبان بسياري از امتيازات را به
ما مي دهد و عمده ترين امتياز آن اين
است كه انسان تقريبا تنها جانداري است
كه مي تواند از مرگ جلوگيري كند. براي
سخن گفتن شما بايد در ابتدا هوا را از
ريه ها و از بخشي كه طناب صوتي ناميده
مي شود و در حنجره قرار دارد، پايين
ببريد. طناب صوتي به سمت عقب و جلو به
لرزه در مي آيد و انرژي ارتعاشي را به
ستون هوا وارد مي كند، اما اين
ارتعاشات، زمخت و نخراشيده است و بايد
توسط زبان و لب ها كنترل و ملايم شود.
براي مثال براي ساختن صداهاي سنگيني
كه صداهاي انسدادي هم ناميده مي شوند
مانند «ت» و «د» ، نياز است كه زبان را
پشت دندان ها قرار دهيم و سپس به سرعت
آن را رها كنيم. |
|
| اين
طناب هاي صوتي است كه باعث مي شود صدا
در صبح زود به صورتي متفاوت و عميق تر
و شبيه به صداي خوانندگان اپرا در
بيايد. اگر طناب هاي صوتي شما كلفت
باشد، صدايي را كه ايجاد مي كند بم تر
است و اگر نازك باشد، توليد صدايي زير
را باعث مي شود. |
|
| در
اوائل صبح ماهيچه هاي طناب صوتي مقدار
كمي شل شده و به مانند خود فرد خواب
آلود كشان است. بنابراين طناب هاي
صوتي مقداري ضخيم تر از حالت عادي آن
بوده و صدا نيز بم تر از وضعيت عادي آن
است. |
|
| سيگار
كشيدن و نوشيدن الكل نيز طناب هاي
صوتي را ضخيم تر كرده سبب تشديد بم تر
شدن صدا مي شود. |
|
| مسئله
جالب ديگر نيز اينجا وجود دارد:
خوانندگان اپرا بيشتر عمر مي كنند.
طبق گزارش هاي ديويد دركسلر و كالج اش
در دانشگاه آيوا، وجود مقداري چربي در
طرف راست طناب صوتي مي تواند به بهتر
شدن صدا كمك كند. طنابه هاي صوتي
معمولا يك لايه موكوس كه در حدود يك
ميلي متر ضخامت دارد را دارا هستند كه
شبيه يك ژله نازك است. اين موكوس تماس
سخت بين طناب هاي صوتي در زمان حركت
آنهارا تعديل مي كند. اين دانشمندان
اذعان كرده اند كه بعضي اوقات عمل
جراحي بر روي طناب هاي صوتي براي
جراحان دلهره آور است. |
|
| گروهي
ديگر از دانشمندان در دانشگاه
برازيلياي برزيل مزيت ديگري براي اين
چربي هاي سطح طناب هاي صوتي بيان كرده
اند. آناليزهاي آماري آن ها نشان داده
است كه اگر لايه موكوسي ضخيم تر و يا
ژله اي تر باشد، انرژي ارتعاشي بيشتري
به جريان هوا وارد كرده و خارج شدن
هواي بازدمي را از ريه ها تسهيل مي كند. |
|
| بر
طبق اين تحقيقات اگر يك فرد مقداري
چربي اضافي در لايه هاي موكوسي طناب
صورتي خود داشته باشد اين چربي باعث
قوي تر شدن صداي او شده كه گاهي اين
تغيير صدا باعث بهتر شدن كيفيت صدا
نيز مي شود. |
|
| ما
انسان ها در حدود سه ميليون سال است كه
در زمين زيست مي كنيم. طي اين زمان جثه
انسان از اندازه يك نوجوان 13 ساله به
اندازه كنوني رسيده است. زماني طي اين
سه ميليون سال احتمالا به اندازه كافي
براي تكلم تحول يافته ايم. به طور دقيق
زماني كه اين اتفاق رخ داده را نمي
دانيم ولي اين را مي دانيم كه انسان
هاي نخستين كه بيش از ما مي زيسته اند
قادر به سخن گفتن با يكديگر بوده اند.
براي اي ادعا دو مدرك موجود است. |
|
| نخست،
استخوان هاي مربوط به 60 هزار سال قبل
به نام استخوان هيوئيد پيدا شده است
كه انسان هاي كنوني داراي آن هستند.
اين استخوان به حلق كمك مي كند تا وزن
حنجره را تحمل كند كه اين امر به تكلم
كمك زيادي مي كند. نيز ما مي دانيم كه
درحدود 60 هزار سال پيش نئاندرتال ها
داراي يك حنجره فعال بوده اند. |
|
| مدرك
دوم آن است كه شبه انسان هاي نخستين
مربوط به 300 هزار سال قبل كشف شده اند
كه سوراخ بزرگي را دارا بوده اند كه
عصبي از آن عبور مي كرده كه حركات زبان
راكنترل مي كرده است. |
|
| بنابراين
نياكان 300 هزار سال پيش ما قادر بوده
اند زبان خود رابا مهارت بالايي حركت
دهند. اگر آنها اين عصب را نداشتندد به
هيچ وجه راهي براي سخن گفتن نداشتند.
با وجود اين عصب بزرگ آنها نه تنها
قادر به قدم زدن صحيح بلكه حتي قادر به
تكلم خوبي نيز بوده اند. |
|
| درحلق
ما دو لوله وجود دارد كه يكي از آنها
راه غذا و ديگري راه هوا است. لوله
غذايي مري است كه در قسمت عقبي حلق
قرار دارد. لوله هوايي حنجره را مي
سازد كه قسمتي از ناي است و در قسمت
جلويي حلق قرار دارد. غذا بعد از اينكه
از دهان وارد شد، به حلق سپس به مري و
از آنجا به معده مي رود در حالي كه
هوابعد از ورود از بيني به حنجره رفته
و از راه ناي به شش ها مي رسد. اگر هر يك
از اين مواد ( هوا ياغذا) مسير خود را
عوضي طي كنند احتمال خفگي وجود دارد. |
|
| حنجره
تا حدي در پسرها و دخترها مشابه است
ولي در زمان بلوغ در نرها، غضروف
حنجره خيلي زياد توسعه پيدا كرده و «سيب
آدم» را در ناحيه گلو ايجاد مي كند كه
مي توانيد آن را ببينيد و احساس كنيد.
در داخل حنجره طناب هاي عصبي قرار
دارند كه شبيه حرف «V»
هستند. بسته به ميزان باز بودن اين
طناب ها هوا مي تواند با فشار و با حجم
زياد و يا با فشار پايين حركت كند.
فشار هوا ميزان صوت را تعيين مي كند.
اين اصوات توليد شده توسط ما به صورت
حروف صدادار يا بي صدا در مي آيند كه
همان طور كه قبلا عنوان شد به نحوه
عبور هوا از حنجره بستگي دارد.
|
|
| هواي
عبوري با تغيير فراخي حلق و موقعيت
آرواره، زبان، دندان و لب ها اصلاح
شده و شكل مي گيرد. همزمان باتغيير شكل
و انتقال هوا و برخورد آن با اجزاي
دهان حروف صدادار و بي صدا را ايجاد
كرده كه چيز عجيبي به نام تكلم انسان
است. |
|
| انسان
هايي با سن كمتر از 3 تا 6 ماه و همه
انسان ريخت هاي امروزي در حلق خود
حنجره اي بالا آمده را دارا هستند و
بنابراين هواي عبوري به خوبي شكل نمي
گيرد. اين به معناي آن است كه اين
موجودات قادر نيستند گستره وسيعي از
اصوات را ايجاد كنند در حالي كه افراد
با سن بيشتر از 6 ماه مي توانند آن
راتوليد كنند. براي ايجاد صدايي
هماهنگ بخشي از مغز نيز مثل هميشه به
كمك مي آيد. مغز تمامي مسائل مربوط به
تكلم را زير نظر دارد و لحظه به لحظه
در جريان پيشرفت كار قرار مي گيرد. |
|
| همچنين
نرم افزار پيشرفته اي در مغز موجود
است كه در افراد بالغ از بلع و تنفس در
يك زمان جلوگيري مي كند. آزمايش ساده
را امتحان كنيد. يك ليوان آب را
برداريد و آن را بخوريد. در حين بلع آب
شما نمي توانيد عمل تنفس را انجام
دهيد. مكانيسم جلوگيري از اين اتفاق-
يعني ورود هر يك از اين مواد به مجراي
عبور ديگري در نوزادان متفاوت است.
حنجره آنها در سطح بسيار بالايي از
حلق واقع شده است و سبب مي شود تا شير
به دو طرف حنجره و به داخل مري وارد
شود. |
|
| علاوه
بر نرم افزار موجود در مغز سخت افزاري
نيز وجود دارد كه از ورود غذا و هوا به
مجراي عبور ديگري جلوگيري مي كند. اين
سخت افزار اپي گلوت است كه در بالاي
حنجره واقع شده و ورودي آن را كنترل مي
كند. |
|
| به
طور كل تكلم فرآيند پيچيده اي است كه
نياز به دقت بالاي اندام هاي دست
اندركار دارد. اختلال در هر يك از بخش
هاي درگير در اين فرآيند سبب اختلال
در تكلم مي شود. به نظر مي رسد كه از سه
ميليون سال قبل و از حدود 60 هزار سال
پيش با سرعت بالا تكلم در انسان نقش
بسيار مهمي را در تكامل آن ايفا كرده
است. |
|
|
|
|
|
منبع:
روزنامه همشهري |
|
| |
|
|
صفحه
قبلي |
|
| |
|
