اتحاد ملي و يكپارچگي د رحفظ منافع كشور كه از طريق گذشت و دور كردن كينه ها . كدورت ها از دل ها صورت مي گيرد و اصطلاحا بدان آشتي ملي مي گويند امرب ممدوح و پسنديده است كه ابتدا هيچ انسان عاقلا از آن رويگردان نيست، اما ناگفته پيداست كه رستيابي به اين مهم داراي هزينه هاي بزرگي است و از همين ناحيه است كه هر گاه به محله عمل مي رسيم و وقت وفا به عهد و پيمان مي رسد و قرار مي شود كه وحدت فرمايان و آشتي چويان سخنان خود را به انجام رسانند، مشكلات آغاز مي شود و بهانه ها و اعتراض ها يكي پس از ديگري جلوه مي كند.

اساسا اگر كدورتي نباشد و قصور و تقصيري متوجه اعمال حكومت گذاران نشود، نياز به آشتي احساس نمي شود و مسئله خود به خود بلا موضوع خواهد بود.

پس ابتدا برخي از صاحب منصبان بايد بپذيرند كه اعمال پيشينيان درست نبوده و در تعامل با مردم راه صحيح را نپيموده اند و دقيقا از همين نقطه است كه جدبت تمايل به آشتي يا تعارفي بودن آن نمايان مي شود.

اگر عده اي به جد بر سليقه خود پافشارند و حتي از بعضي تسامح ها استغفار كنند و اصرار بيشتري را به پيگيري روشهاي گذشته از خود بروز دهند، هر ميزان دم از وحدت بزنند و براي آن سينه چاك نمايند، نه سخنانشان مسموع است و نه كمترين زمينه بالفعل شدن را به خود مي بينند.

آنان اگر رسما عنوان كنند كه براي وحدت جز تعارفات مرسوم و خالي نبودن عريضه برنامه اي ندارند، سزاوارتر است.

گويا هنوز چرخ اوضاع به گونه اي رقم نخورده است كه مؤثرين سياست واقعا براي وفاق و همدلي و آشتي در خود احساس نياز كنند. وقتي عده اي شمشير بر مي كشند و دائما از گستره موافقان و حتي بي طرف ها مي كاهند و بر جمعيت مخالفان و سرخورده ها و بي انگيزه ها و نا اميد ها مي افزايند پيداست كه نياز به وفاق جمعي حداقل در ميان قدرتمندان هنوز به حسي جدي مبدل نشده است.

ظاهرا اين باور كه وحدت و يكپارچگي تنها هنگام خطر لازم است و خطر جز از طريق صداي بمب ها و موشك ها قابل شنيده نيست، همچنان بر ما مستولي است و قرينه ها و امارات ها و نشانه هاي خطر تنها به اين كار مي آيند كه در لفظ بدان اشارتي رود و بس.

اگر روزي ضرورت فرو خواستن اطلاعات همه گير شود و از توسعه آن در عرصه هاي عمل استنكاف گردد، قطعا خرج و هزينه هايش مقبول مي افتد.

نمي شود وحدت كرد و آشتي نمود ولي همچنان بر دامان عملكرد گذشته گردي ننهاد، مخاطبان اين سخن و خصوصا وحدت شكنان بهتر از هر كس ديگر مي دانند كه چگونه مي توان دل خودي ها را بدست آورد و ايرانيان را بر سر مهر و عطوغت و صفا و همدلي آوردو چه نيكوست كه اگر قرار به گذشت و مدارا و تحمل باشد هرچه زودتر انجام گيرد و سينه نگران ملتي ملتي صبور و بينا را از دغدغه و التهاب برون آورد.

اگر اندكي در ساختار سياست عملا به وفاق نزديك شويم قطعا آثار مباركش آنچنان حجيم و گسترده خواهد بود كه فاعلان را به ادامه آن تشويق خواهد كرد. ولي چه اندوه ناك است كه در جناح گرايي و پافشاري بر سلايق خويش اسراف كنيم ولي در تواضع و فروتني واقعي خست و تنگ نظري به خرج مي دهيم.

چنانچه روزي ضرورت زمانه و جبر شرايط سياسيون و مسئولان و جناح ها را به وحدت و وفاق وادار نمود قطعا نزد مردم ارزشي فروتر خواهد داشت كه آنان حق دارند قبل از وقوع خسارت انتظار تعقل از نخبگان خويش را داشته باشند.

همه مي دانند كه قدرت مانور و آزادي عمل محافظه كار قابل مقايسه با جناح اصلاح طلب نيست. پس اگر انتظاري براي شروع آشتي ملي هست، عقلا و منطقا متوجه اين جناح خواهد بود. لذا آينده روشن خواهد كرد كه در اين دوران پر فتنه نشانه هاي مسئوليت شناسي از كدام جهت بروز خواهد كرد و بي مسئوليتي در كدام زاويه جا خوش كرده است.